Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 26. ΦΩΤΙΣΤΩΝ ΤΩΝ ΣΛΑΒΩΝ. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 26.
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ & ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 7 ΦΩΤΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ & ΔΑΛΜΑΤΙΑΣ:
ΚΥΡΙΛΛΟΥ, ΜΕΘΟΔΙΟΥ, ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ, ΝΑΟΥΜ, ΓΟΡΑΣΔΟΝΟΣ, ΑΓΓΕΛΑΡΙΟΥ & ΣΑΒΒΑ.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 26
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΌΛΩΝ ΕΦΤΑ ΦΩΣΤΉΡΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΑΛΜΑΤΙΑΣ: ΚΥΡΙΛΛΟΥ, ΜΕΘΟΔΙΟΥ, ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ, ΝΑΟΥΜ, ΓΟΡΑΣΔΟΝΟΣ, ΑΓΓΕΛΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑ

ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Εις το Κύριε εκέκραξα, στίχοι δ`.
Στιχηρά προσόμοια. Ήχος δ`. Πανεύφημοι Μάρτυρες
Των αγίων ομόσκηνοι, και πατέρων επτάριθμοι Βουλγαρίαν άπασαν εφωτίσατε` και της κακίας δε Άγιοι ημάς, ελυτρώσατε, ισχυροί. Και των παθών τυραννούντων εκάστοτε ανεδείχθητε. Ιερεαίς δε πρεσβείαις θείω φόβω, καταυγάζοντες καρδίας, και τας ψυχάς ημών Άγιοι. [Δις]

Ιαμάτων πληρούμενοι, οι νοσούντες εν λάρνακι προσδραμώντες Άγιοι, ικετεύουσι, Μεθόδιον, Κύριλλον, Σάββαν, Κλήμεντα, Ναούμ, Αγγελάριον πάνσοφον, και Γοράσδονα, αλλά ρύσασθε πάντας τους εν πίστει εορτάζοντας την μνήμην και ιεράν υμών κοίμησιν.

Βελλογράδων οι πρόμαχοι, και αεί αντιλήπτορες, φαιδρώς εξηστράψατε ώσπερ ήλιος, νυν και φωτίζοντες Άγιοι, το σκότος διώκετε, αμαυρώσεως παθών, τυραννούντων εκάστοτε και πρεσβεύσατε, λυτρωθήναι παντοίων εκ κινδύνων, και πολλών πειρατηρίων των κυκλωσάντων πανόλβιοι.

Δόξα. Ήχος πλ. Β`.
Οι την χάριν των θαυμάτων ουρανόθεν κομισάμενοι, και τα έθνη Βουλγαρίας εκκαθάραντες, τω θείω βαπτίσματι, οσίων υπάρχετε δόξα και εδραίωμα, Κύριλλε, Μεθόδιε, Γοράσδων, Αγγελάριε, Βουλγαρίας κήρυκες ισαπόστολοι, Κλήμη θαυματουργέ, Ναούμ, Σάββα μακάριε` πρεσβεύσατε προς Κύριον ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Θεοτόκε συ ει άμπελος η αληθινή, η βλαστήσασα τον καρπόν της ζωής, σε ικετεύομεν, πρέσβευε Δέσποινα μετά των επταρίθμων, και πάντων των Αγίων, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Φως ιλαρόν.
Εσπέραν προκείμενον.




Στιχηρά. Ήχος α`. Πανεύφημοι Μάρτυρες
Θεόθεν το άθροισμα υμών, φωστήρες επτάριθμοι, πανευσεβώς συνελήλυθεν πατέρες Άγιοι, του Κυρίου μύσται Κύριλλε, Μεθόδιε, και Κλήμη συν Ναούμ, Αγγελάριε, Σάββα μακάριε, και Γοράσδων ικετεύσατε τω Κυρίω υπέρ των ψυχών ημών.

Στ. Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος των Οσίων Αυτού
Ευφραίνου, αγάλλου Ευχνιδών, Βουλγαρία άπασα, Αγίους θεόθεν κατέχουσα προστάτας τους σοφούς, και κλεινούς φωστήρας Κύριλλον Μεθόδιον, συν Κλήμεντι Ναούμ Αγγελάριον, Σάββα, Γοράσδονα, ους εν ύμνοις μακαρίσωμεν, ως μεγάλους ημών αντιλήπτορας.

Στ. Τι ανταποδόσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν.
Ουρανόν και θάλασσαν και γην, σοφώς ο πηξάμενος Χριστέ παμβασιλεύ διαφύλαττε, τους πιστούς σου λάτρας, και σοφούς θεράποντας, των θείων Αποστόλων συνκήρυκας, τούτους πρεσβεύοντας νυν προσδέχου Πολυέλεε, και εκ πάσης κολάσεως ρύσαι ημάς.

Δόξα. Ήχος πλ. Β.
Όσιοι Πατέρες εκ βρέφους των αρετών ησκήσατε, διό όργανα γεγόνατε του Αγίου Πνεύματος, και παρ` Αυτού λαβώντες των θαυμάτων την ενέργειαν, οξωγρήσατε τους ανθρώπους προς θεοσέβειαν, νυν δε τω θείω φωτί, καθαρώτερον ηλίου λαμπόμενοι, εφωτίσατε και ημών τας διανοίας, Κύριλλε, Μεθόδιε, Κλήμη, Ναούμ τε, Σάββα ηγιασμένε, μεθ ων Γοράσδων και Αγγελάριε.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Νυν απολύεις.
Τρισάγιον.

Απολυτίκιον.
Αστέρες επτάριθμοι της Βουλγαρίας φαιδροί, τρανώς εκηρύξατε τον Υιόν Λόγον Θεού, Γοράσδων ο όσιος, Κύριλλος συν Μεθοδίω, Κλήμης, Σάββα, Ναούμ τε, ήστραψαν τας ακτίνας, ως ηλίου φαιδρότης, μεθ ων και ο κλεινός Αγγελάριος.







ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Στίχοι στ`. Ήχος Α`. Ω του παραδόξου θαύματος
Ω των θαυμασίων σου Χριστέ βασιλεύ, ως επτά αιώνας επταρίθμους ήθροισας, δραμώντας πάσαν την γην, ως θείους κήρυκας, τρανώς κηρύττοντας δε σοφούς διδασκάλους, φωτίζοντας έθνος μυσσών, ως εις Πατέρα πιστεύειν Υιόν και Πνεύμα Άγιον, και την ρώσιν πάσιν αενάως βρύουσιν, τοις πιστώς εκτελούσιν, την ιεράν αυτών κοίμησιν.

Κύριλλε, Σάββα και Κλήμη, Ναούμ, ως πηγή εστώτες, Βουλγαρίας πρόεδροι, Δαλματών οι φαεινοί, η των δικαίων τετράς, ευφραίνου Βελλογράδων, των πανολβίων, το άγιον τέμενος, προσπίπτοντες οι πιστοί, των επταρίθμων το κλέος υμνήσωμεν, και συν Αγγελαρίω Γοράσδονα τον ένδοξον, και Μεθόδιον θείον τους θερμούς αντιλήπτορας.

Χαίρετε ισαπόστολοι κήρυκες, νηστεία και προσευχή, δαίμονες έπτυξαν, ευφραίνεσθε εν Σιών, μετά Αγγέλων Θεώ παριστάμενοι, ποιμένες θαυματουργοί, Μακεδονίου αιρέσεις ολέσαντες, και συν ιερεύσι θείοις, και οσίοις άπασι, ικεσίαν ποιείτε, προς Χριστόν τον υπεράγαθον.

Ήχος β`. Ποίοις ευφημιών στέμμασιν
Ποίοι ευφημιών έπαινον, προσενέγκομεν τοις επταρίθμοις, τοις πεποικιλμένοις ταις πράξεσιν, και ευθυνομένοις χαρίσμασιν, τους θεολαμπούς φωτοχυσίας, τα έθνη της Βουλγαρίας τοις φωτίσασι, τοις στύλοις τη Δαλματία διαλάμπουσι, τοις εν κινδύνοις προστάταις, τοις θερμοίς αντιλήπτορσι, τοις θείοις θαύμασι τοις πάσιν, ιάσεις παρέχουσιν.

Ποίοις οι ατελείς στόμασιν, επαινέσωμεν τους επτά στύλους, τους την οικουμένην αυγάσαντας; Τους ουρανοφοίτους ιέρακας, των θεωριών πτέρυξι θείαις, τους πύργους της ευσεβείας και θεμέλια, τα τείχη της διακρίσεως τα άσειστα τη των ηθών ευκοσμίαν, την σεμνήν ευπρέπειαν. Τους υπέρ των Βελλογράδων, Χριστόν εκδυσωπούντας τον μόνον εύσπλαγχνον.

Αστέρες λαμπροφανείς Όσιοι, ανεδείχθητε πυρσοχαρισμάτων τους παθών αχλύει τυφλώττοντας, έλκοντες προς φως το ανέσπερον. Κύριλλε, Μεθόδιε, Γοράσδων πατέρες, Αγγελάριε και Σάββα ποιμένες, συν τε Ναούμ και Κλήμεντι Άγιοι. Των ανιάτων μωλώπων, σηπεδόνας ιάσατε, και σωτηρίαν ταις ψυχαίς ημών δωρήσασθε.



Δόξα. Ήχος πλ. Β`.
Την των Πατερών καλλονήν, των Βελλογράδων κλέος, την βρύσιν των θαυμάτων, και πιστών αντιλήπτορας μέγιστους` συνδραμώντες ω φιλέορτοι, ασματικοίς εγκωμίοις υμνήσωμεν λέγοντες χαίρετε οι του μονήρου βίου κανόνες και χαρακτήρες ακριβέστατοι, και δαδουχαί Δαλμάτων αρετών πυρσεύμασι εξαστράψαντες. Χαίρετε Κλήμη, Ναούμ, Μεθόδιε, Κύριλλε οι θερμοί προστάται των περιστατουμένων, Γοράσδων τε και Αγγελάριε, Σάββα μακάριε, μη διαλείπετε πρεσβεύοντες Χριστώ τω Θεώ υπέρ των πίστει και πόθω τελούντων αεί την σεβάσμιον και πανέορτον μνήμην υμών.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Την των παρθένων καλλονήν, και των μητέρων κλέος, την μόνην Θεοτόκον, και το πιστών αρραγές περιτείχισμα, , συνελθόντες ω φιλέορτοι ασματικοίς εγκωμίοις υμνήσωμεν λέγοντες` Χαίροις Παρθενομήτωρ Αγνή λυχνία χρυσαυγής, και πύλη επουράνιε. Χαίροις σκηνή αγιάσματος η τον Θεόν χωρήσασα εν τη μήτρα σου Άχραντε. Χαίροις των ουρανίων ταγμάτων υπερτέρα, και ενδοξοτέρα απάντων ασυγκρίτως. Διό μητράνδρε Δέσποινα, μη διαλείπεις φρουρούσα σους δούλους σου ανυμνούντας σε πίστει και πόθω αεί, και τον τόκον σου προσκυνούντας τον άσπορον.

Φως ιλαρόν.
Εσπέρας προκείμενον.
Αναγνώσματα.

Παροιμιών το Ανάγνωσμα.
Μνήμη δικαίου μετ` εγκωμίων, και ευλογία Κυρίου επί κεφαλήν αυτού. Μακάριος άνθρωπος ως εύρεν σοφίαν, και θνητός, ως είδε φρόνησιν, κρείσσον γαρ αυτή εμπορεύεσθαι, ή χρυσίου και αργυρίου θυσαυρούς, τιμιωτέρα δε εστί λίθων πολυτελών. Παν δε τίμιον ουκ άξιον αυτής εστί. Εκ γαρ του στόματος αυτής εκπορεύεται, δικαιοσύνη, νόμον δε και έλαιον επί γλώσσης φορεί. Τοιγαρούν ακουσάτε μου ω τέκνα σεμνά γαρ ερώ, και μακάριος άνθρωπος, ος τας εμάς οδούς φυλάξει, αι γαρ έξοδοι μου, έξοδοι ζωής, και ετοιμάζεται θέλησις παρά Κυρίου. Διά τούτο παρακαλώ υμάς, και προίεμαι εμήν φωνήν υιοίς ανθρώπων. Ότι εγώ η σοφία κατεσκεύασα βουλήν, και γνώσιν και έννοιαν, εγώ επεκαλεσάμην, εμή βουλή και ασφάλεια, εμή φρόνησις, εμή δε και ισχύς. Εγώ τους εμέ φιλούντας αγαπώ, οι δε εμέ ζητούντες ευρίσουσι χάριν. Νοήσατε τοινύν άκακοι πανουργίαν, οι δε απαίδευτοι ένθεσθε καρδίαν, εισακούσατε μου ω τέκνα και πάλιν σεμνά γαρ ερώ, και ανοίγω από χειλέων ορθά, ότι αλήθειαν μελετήσει ο λάρυγξ μου, εβδελυγμένα δε εναντίον εμού χείλη ψευδή. Μετά δικαιοσύνης πάντα τα ρήματα του στόματος μου, ουδέν εν αυτοίς σκολιόν, ουδέν στραγγαλιώδες. Πάντα ευθέα εστί τοις νοούσι, και ορθά τοις ευρίσκουσι γνώσιν. Διδάσκω γαρ υμίν αληθεί, ίνα γέννηται εν Κυρίω η ελπίς υμών, και πλησθήσεσθε πνεύματος.

Σοφία Σολομώντος το Ανάγνωσμα
Στόμα δικαίου αποστάζει σοφίαν, γλώσσα δε αδίκων εξολείται, στόμα δε ασεβών καταστρέφεται, ζυγός δόλιος βδέλυγμα ενώπιον Κυρίου, στάθμιον δε δίκαιον δεκτόν αυτώ. Ου εάν εισέλθη ύβρις, εκεί και ατιμία. Στόμα σοφών μελετά σοφίαν, τελειότης ευθέων οδηγήσει αυτού, και υποσκελισμός αθετούντων προνομεύσει αυτού, ουκ ωφελήσει υπάρχοντα εν ημέρα θυμού δικαιοσύνη δε ρύεται εκ θανάτου αποθανών δίκαιος έλλειπε μετάμελλον, πρόχειρος δε γίνεται και επίχαρτος ασεβών απώλεια. Δικαιοσύνη αμώμους ορθοτομεί οδούς, ασεβεία δε περιπίπτει άνομος. Δικαιοσύνη ανδρών ορθών ρύεται παρανόμους. Τελευτήσαντος ανδρός δικαίου ουκ όλυται ελπίς, το δε καύχημα των ασεβών όλυται. Δίκαιος εκ θήρας εκδύνει, αντ` αυτού δε παραδίδονται ασεβείς. Εν στόματι ασεβών παγίς πολίταις, αίσθησις δε δικαίων εύοδος. Εν αγαθοίς δικαίων κατόρθωται πόλις, στόμα δε ασεβών κατασκαφήσεται. Μυκτηρισμός πολίταις ενδεείς φρενών, ανήρ δε φρόνιμος ησυχίαν άγει.

Σοφίας Σολομώντος το ανάγνωσμα. [Κεφ. Δ`. 7-16
Δίκαιος εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται` γήρας γαρ τίμιον, ου το πολυχρόνιον, ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται` πολιά δε εστί φρόνησις ανθρώποις, και ηλικία γήρως βίος ακηλίδωτος` ευάρεστος τω Θεώ γενόμενος ηγαπήθη, και ων μεταξύ αμαρτωλών μετετέθη, ηρπάγη μη κακίαν αλλάξη σύνεσιν αυτού, ή δόλος απατήση ψυχήν αυτού. Βασκανίας γαρ φαυλότητος αμαυροί τα καλά, κι ρεμβασμός επιθυμίας μεταλλεύει νουν άκακον` τελειωθείς εν ολίγω επλήρωσε χρόνους μακρούς` αρεστή γαρ εν Κυρίω η ψυχή αυτού. Δια τούτο έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας` οι δε λαοί ιδόντες και μη νοήσαντες, μηδέ θέντες επί διανοία το τοιούτον, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Εις την λιτήν. Στιχηρά ιδιόμελα. Ήχος α`.
Άνθρωποι του Θεού, και καλοί εργάται, και οικονόμοι των αυτού μυστηρίων και δίκαιοι επιθυμιών, την του πνεύματος, στύλοι τε έμψυχοι, και έμπνοαι εικόνες. Υμάς γαρ ως θείους θησαυρούς η των Βελλογράδων εκκλησία δεχομένη προσήκατο ίνα πρεσβεύετε υπέρ των ψυχών ημών.

Σήμερον αγάλλεται η των δικαίων μνήμη. Δεύτε ουν φιλέορτοι και φιλόχριστοι ασματικοίς εγκωμίοις εκβοήσωμεν` χαίρετε φοιτηταί πατέρων οι τον μονήρη βίον καλώς διαταξάμενοι, και τους μύστας τα έθνη φωτίσαντες, τον Σταυρό γαρ του Χριστού αράμενοι προσήκατε, και την υφήλιον πάσαν διαδραμόντες εις την γην της επαγγελίας, εφθάσατε, και της Ελλάδος τα εσπέρια μέρη φωτίσαντες, την οδόν της μετανοίας εκηρύξατε, όθεν άπασα Βουλγαρία ευφραίνεται. Χαίροις χορός επτάριθμος πατέρων. Χαίρετε Ιεράρχαι Κύριλλε, Μεθόδιε, Κλήμη, και Ναούμ, Σάββα τε ηγιασμένε, Χαίροις Γοράσδων και Αγγελάριε η των Οσίων δυάς, και των Βελλογραδών αντιλήπτορες, και εκτενώς ικετεύσατε υπέρ των ψυχών ημών.

Ευ δούλοι αγαθοί, και πιστοί εργάται του αμπελώνος Χριστού, οι και το βάρος της ημέρας εβαστάσατε, και το δοθέν ημίν τάλαντον επηυξήσατε, της Μυσίας και Δαλματίας τα έθνη εφωτίσατε, και τρανώς τον Υιόν του Θεού εκηρύξατε, διό πύλαι ουρανών ηνεώχθησαν ημίν, αλ` ως παρρησίαν έχοντες πρεσβεύσατε υπέρ ημών ποιμένες επτάριθμοι.

Δόξα. Ήχος πλ. Α.
Όσιοι πατέρες, την φωνήν του Ευαγγελίου του Κυρίου ακούσαντες, τον πλούτον και την δόξαν εις ουδέν λογισάμενοι. Όθεν πάσι εκβοάται, αγαπήσατε τον Θεόν ημών και ευρήσητε χάριν αιώνιον μηδέν προτιμήσητε της αγάπης Αυτού και ευρήσητε ανάπαυσιν μετά πάντων των Αγίων. Διό και ημείς συμφώνως πανηγυρίζοντες την ιεράν ημών μνήμην βοώμεν Μεθόδιε, Κύριλλε, Κλήμη, Σάββα μακάριε, θείε Ναούμ, Γοράσδων και Αγγελάριε, εκτενώς πρεσβεύσατε του σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν.
Μακαρίζομεν σε Θεοτόκε Παρθένε…

Στ. προσόμοια. Ήχος πλ. Α`. Χαίροις ασκητικών
Στύλοι φωτοειδείς αρετής, εστηριγμένοι και νεφέλη σκιάζουσα, απάσης της Βουλγαρίας προς ουρανόν από γης, τον Θεόν ορώντες προηγούμενοι, σταυρού βακτηρία, αιρετικών η αναίρεσις. Τον νοητόν δε αμαλήκ τροπωσάμενοι ανεμπόδιστον την ουράνιον άνοδον, εύρατε αξιάγαστοι, και κλήρος ακήρατον, συν Ασωμάτοις τω θρόνω περιχαρείς παριστάμενοι, Χριστόν δυσωπείτε ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος

Στ. Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος των Οσίων Αυτού
Χαίρετε μαθητών μαθηταί, των του Κυρίου, θεοφόροι γενόμενοι, τω θείω γαρ τούτων ζήλω επί της γης αληθώς, Βουλγαρίαν πάσαν εφωτίσατε, σοφοί αντιλήπτορες, ακηλίδωτα έσοπτρα, ακτινοβόλους αστραπάς τας του Πνεύματος εισδεχόμενοι τοις πάσι τα μέλλοντα, προλέγοντες Άγιοι, και ως δοχεία της θείας φωτοφανείας γενόμενα Χριστόν δυσωπείτε τον παρέχοντα τω κόσμω το μέγα έλεος.

Στ. Τι ανταποδόσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν.
Χαίρετε ασκητών φοιτηταί, και Βελλογράδων οι αήττητοι πρόμαχοι, παθών εκτέμνοντες, ρίζας, και των βαρβάρων βουλάς Κλήμη συν Ναούμ τε Αγγελάριε, Γοράσδων Μεθόδιε, Αποστόλων ομότροποι. Την του Σταυρού δε του Σωτήρος ενέργειαν, και ανίκητον εκηρύξατε δύναμιν. Τη και περιζωσάμενοι, Σάββα μακάριε Κύριλλε, τους αθετούντας την θείαν διά σαρκός επιφάνειαν ησχύνατε πάντας, και Χριστόν νυν δυσωπείτε σώζειν τους δούλους υμών.

Δόξα. Ήχος πλ. Α`
Σαλπίσωμεν εν σάλπιγγι ασμάτων, η χάρις γαρ του Πνεύματος πάσης σάλπιγγος ευηχέστερον, πάντας προς ύμνους συγκαλείτε των θεοφόρων ημών. Βασιλείς και άρχοντες συντρεχέτωσαν, και του; Βελλογράδων ποιμένας τιμάτωσαν εν ύμνοις. Του παμβασιλέως τους γνησίους ικέτας, του θείου πνεύματος τα καθαρά δοχεία. Ποιμένες και διδάσκαλοι, τους των Δαλμάτων χώρας κανόνας τε και τύπους, τους εν δόγμασιν ακραιφνείς, τους εν πίστει γενναίους, τους εν κινδύνοις ρύστας, τας πεπλανημένων ισχύς και βοηθείας, τους πάσι τοις ασθενούσι συμπαθεστάτους. Νυν ουν το κλέος τούτων εγκωμιάσωμεν ούτως είπωμεν` πανάγιοι επτάριθμοι, φρουρείτε τους υμνητάς υμών διά παντός, και σώσατε τούτους εκ παντοίων περιστάσεων.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Επέλαμψεν ημέρα χαρμόσυνος, και εορτή πανσεβάσμιος. Σήμερον γαρ η προ τόκου Παρθένος, και μετά τόκον Παρθένος μείνασα, εν ναώ Κυρίου προσάγεται, και χαίρει Ζαχαρίας ο πρέσβυς, ο γενέτης του Προδρόμου, και βοά γηθοσύνως, ήγγικεν η προστασία των θλιβομένων εν ναώ αγίω ως Αγία, αφιερωθήναι εις κατοίκησιν του Παντάνακτος. Ευφραινέσθω Ιωακείμ ο προπάτωρ, και η Άννα αγαλλιάσθω, ότι προσήνεγκαν Θεώ τον άμωμον Δέσποιναν, μητέρες συγχάρητε, παρθένοι σκιρτήσατε, και στείραι συγχορεύσατε, ότι ηνέωξεν ημίν την των ουρανών βασιλείαν, η προορισθείσα Παντάνασσα, χαίρετε λαοί και αγαλλιάσθε.

Νυν απολύεις.
Τρισάγιον.

Απολυτίκιον.


ΟΡΘΡΟΣ

Μετά την α` στιχολογία. Κάθισμα. Ήχος γ`. Την ωραιότητα
Των επταρίθμων σου την μνήμην Κύριε, υπερεφαίδρυνας ως παντοδύναμος, ότι εφώτισεν αυτούς το Πνεύμα σου το Άγιον. Ενίκησαν γαρ ανδρείως Μακεδονίου το βλάσφημον, όθεν και απέλαβον ιαμάτων χαρίσματα. Αυτών ταις ικεσίαις Χριστέ ο Θεός, δώρησαι ημίν το μέγα έλεος.
Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον.
Την ωραιότητα της παρθενίας Σου…

Μετά την β` στιχολογία. Κάθισμα. Ήχος δ`. Ταχύ προκατάλαβε.
Επτάφωτοι Άγιοι της Βουλγαρίας φαιδροί, Μεθόδιε, Κύριλλε, Κλήμη, συν Σάββα Ναούμ, σοφοί αντιλήπτορες του χριστωνύμου λαού, άμα συν Αγγελαρίω, τον θείον Γοράσδονα σεπτώς μακαρίσωμεν.
Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον.
Ταχύ προκατάλαβε πριν δουλωθήναι ημάς, εχθροίς βλασφημούσι σε, και απειλούσιν ημίν, Χριστέ ο Θεός ημών, άνελλε τω Σταυρού Σου τους ημάς πολεμούντας, γνώτωσαν πως ισχύει ορθοδόξων η πίστις, πρεσβείαις της Θεοτόκου μόνε φιλάνθρωπε.

Μετά τον πολυέλεο. Κάθισμα. Ήχος πλ. Δ`. Την Σοφίαν και Λόγον.
Επταρίθμων Πατέρων θείος χορός, των δαιμόνων τα στίφει αποσοβών, μυσίας την ωμότητα απελαύνοντες Άγιοι, Μακεδονίου αιρέσεις σαφώς διωλέσατε. Όθεν επαξίως ανυμνούντες βοώμεν, βουλής αθέων λυτρώσατε θεοφόροι επτάριθμοι, πρεσβεύοντες Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω την αγίαν μνήμην υμών.
Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον.
Χαριστήριον αίνον χρεωστικώς, ως η χείρα εκείνη δύο λεπτά, προσφέρω σοι Δέσποινα υπέρ πασών των χαρίτων σου. Συ γαρ ει μου σκέπη, αεί και στερέωμα, πειρασμών και θλίψεων αεί με εξαίρουσα. Όθεν ως εκ μέσου φλογιζούσης καμίνου, ρυσθείς των θλιβόντων με, εκ καρδίας Πανάχραντε Θεοτόκε βοήθει μοι, πρεσβεύουσα τω Σω Υιώ και Θεώ των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, σε γαρ έχω ελπίδα ο δούλος Σου.

Το α` αντίφωνο του δ` ήχου.
Πάσα πνοή.
Προκείμενο: Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος των Οσίων Αυτού.
Στίχος: Τι ανταποδόσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;

Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ιωάννη
Είπεν ο Κύριος` Εγώ ειμί η θύρα…

Ο Ν` ψαλμός
Δόξα.
Ταις των επταρίθμων πρεσβείαις Ελεήμον εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.
Και νυν.
Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις Ελεήμον εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Στίχος: Ελεήμων, ελέησον με ο Θεός. Ήχος πλ. Α`.
Όσιοι Πατέρες εκ βρέφους των αρετών ησκήσατε. Διό όργανα του Αγίου Πνεύματος γεγόνατε, και παρ` Αυτού λαβόντες των ιαμάτων την ενέργειαν, εζωγρήσατε τους ανθρώπους προς θεοσέβειαν. Νυν δε τω θείω φωτί καθαρώτερον ηλίου λαμπόμενοι, εφωτίσατε και ημών τας διανοίας, Κύριλλε, Μεθόδιε, Κλήμη, Ναούμ τε, Σάββα ηγιασμένε, μεθ` ων Γοράσδων και Αγγελάριε.

Ο κανών της Θεοτόκου. Ποίημα βασιλέως Θεοδώρου Λασκαρέως.
Ωδή α`. ήχος α`.
Σου η τροπαιούχος δεξιά θεοπρεπώς εν ισχύϊ δεδόξασται. Αύτη γαρ Αθάνατε ως πανσθενείς υπεναντίους έθραυσε, τοις Ισραηλίταις, οδόν βυθού καινουργίσασα.
Χαίροις ιλαστήριον ψυχών Παρθενομήτωρ χαράν η κυήσασα, χαίρε η βασίλισσα, χαίρε ναέ του Χριστού, χαίρε πάνσεμνε Κόρη. Χαίρε προστασία ψυχών, ομού και κραταίωμα.
Χαίρε αειζωΐας απαρχή, χαίρε αράς η αναίρεσις Δέσποινα. Χαίρε θεονύμφευτε, χαίρε Χριστού νεφέλη υπέρφωτος. Χαίρε η θεία ράβδος παθών πελάγους η ρύσασα.
Χαίρε γαλουχός η της ζωής, χαίρε του Λόγου η Μήτηρ θεόνυμφος, χαίρε στάσις γνώσεων, χαίρε δοξασμός και καύχημα. Χαίρε Θεομήτωρ η την θείαν λυχνίαν αυγάσασα.
Χαίρε η χωρήσασα Χριστόν, χαίρε το πριν παραπτώσεως ύψωσις. Χαίρε η ανίκητος, χαίρε προστάτις του κόσμου, χαίρε Άχραντε, χαίρε βασιλείας ουρανών η οικείωσις.






Ο κανών των Αγίων. Ακροστιχίδα: Αίνος Αγγελαρίου συν τω Γοράσδονι.
Ωδή α`. Ήχος δ`. Ανοίξω το στόμα μου.
Ανοίγονται άπασι θεογνωσίας προπύλαια, ιδού γαρ επέλαμψε της ευσεβείας αστήρ, μυσών έθνεσιν εν σκότοις καθημένοις, Μεθόδιος, Κύριλλος, και Αγγελάριος.
Ισάγγελον όσιον, βίον ελόμμενοι, ώφθητε δοχεία του Πνεύματος του Παναγίου σαφώς. Και της πάσης γαρ γράφετε δυσφημίας, αιρέσεων φάλαγγας καταστρεψάμενοι.
Νοός καθαρότητι και διανοίας οξύτητι, έργα διψώσατε των Αποστόλων σοφοί, και ατίθασα έθνη προς μάνδραν θείαν ελαύνετε Πνεύματος Αγίου χάριτι.
Θεοτοκίον.
Ομοίω το όμοιον αποκαθάραι ηυδόκησεν, ρύπου μεστών ανθρώπων του της κακίας Θεός, ευρηκών Σε γουν πάσης αγιωτέραν της κτίσεως Άχραντε εκ Σου σεσάρκωται.

Έτερος κανών των Αγίων.
Ωδή α`. Ήχος α`. Ωδήν επινίκιον.
Καρδία και χείλεσι κεκαθαρμένοι, φιλέορτοι σήμερον, δεύτε μακαρίσωμεν τους Οσίους άπαντας και Ιεράρχας Χριστού, τούτους δοξάζοντες.
Λαός ο καθήμενος εν σκότει πάλαι, της αγνωσίας Όσιε και προς φως. Τοις λόγοις σας θεογνωσίας ελθών, άγει πανήγυριν φαιδράν, νυν εν τη μνήμη υμών.
Τριαδικόν.
Μονάς τρισυπόστατε Πάτερ και Λόγε, και Πνεύμα το Άγιον, τω εθεολόγησαν αι σάλπιγγες αι φαιδραί. Λύσιν εμών αμαρτιών δίδουν ταις τούτων λιταίς.
Θεοτοκίον.
Ευρών σε Πανάχραντε καθαρωτάτη υπέρ φύσιν άπασα, ο της δόξης Κύριος εν σοι κατώκησε, και σαρκωθείς υπερφυώς βροτούς εθέωσε.
Καταβασία. Χριστός γεννάται…

Ωδή γ`. Της Θεοτόκου. Ειρμός. Ο μόνος ειδώς
Χαίρε όλβος άσπιλος βροτών, Χριστού χαίρε διάδημα, χαίρε αστήρ Κυρίου λαμπρότατε, ποικίλο ύψος, χάριν μοι όρεξον του βοά σοι Δέσποινα. Χαίρε μόνη άνασσα η παστάς του Παντάνακτος.
Χαίρε νύμφη πάναγνε Θεού, χαίρε θεοχαρίτωτε δι ης βροτοίς εθεώθημεν, χαίρε η βάτος η ακατάφλεκτος, χαίρε το γαλήνιον, χαίρε η άφραστος χαρά, χαίρε μόνη Πανύμνητε.
Χαίρε λιμήν ο σωστικός, λιμών χαίρε ο εύοσμος, χαίρε λαμπτήρ ψυχών Πανάχραντε, χαίρε των πάντων Κτίστην τέξασα, χαίρε ην ανύμνησε των Προφητών ο σύλλογος, Γαβριήλ δε το χαίρε προσήγαγε.
Χαίρε η βασίλισσα βροτών, Αγγέλων χαίρε Δέσποινα, χαίρε αρχών αυτών υπερέχουσα, ταμείον χαίρε Χριστού Πανάμωμε, χαίρε πύλη άβατε, χαίρε πόκε ένδροσε, χαίρε μόνη ελπίς των ψυχών ημών.

Έτερος των Αγίων. Ειρμός. Τους σους υμνολόγους
Συνήλθεν Αγγέλων και ανθρώπων πληθύς διεστώσα πριν εις εν. και γαρ ο Αγγελάριος, συν τω κλινώ Γοράσδονι, ασκητικώς βιώσαντες, συν τοις Αγγέλοις αγάλλονται.
Αγνίσαντες Άγιοι Κυρίω ψυχή τε και σώμα αληθώς, φωστήρες ανεδείχθητε, Σάββα Ναούμ μακάριε, ζόφον της πλάνης λύοντες υμών πανσόφοις διδάγμασιν.
Γηΐνων απάντων προσπαθείας ανώτεροι ώφθητε σοφοί. Τον νουν γαρ επλερώσατε προς μόνα τα ουράνια, ως ζηλωταί της χάριτος, φωτός ενθέου πληρούμενοι.
Θεοτοκίον.
Γραφέν σε βιβλίον προκατείδε, προφητικόν πάλαι Αγνή, και σφραγισθέν τω Πνεύματι, και μένων αδιάγνωστον, ουδείς γαρ νους εχώρησε του τόκου σου το μυστήριον.

Έτερος των Αγίων. Ειρμός. Λίθον ον αποδοκίμασαν
Νέος προφητών ο σύλλογος, νυν ανακηρύττει, πιστεύειν εις Τριάδαν τα έθνη της μυσίας, και πάσα Βουλγαρία ησπάζετο σκιρτώσα, τον θείον λόγον της πίστεως χάριτι κεχυμένον.
Τρέποντες εχθρών τας φάλαγγας, των αιρετιζόντων, τέρποντες καρδίας, πατέρες ορθοδόξων, ενθέως δογματίζοντες. Και Πνεύμα το Άγιον κηρύττοντες υπερφυώς εκ του Πατρός εκπορευόμενον.
Τριαδικόν.
Τάξεις νοερών δυνάμεων σε δοξολογούσι Πάτερ Λόγε Πνεύμα Τριάς ενικωτάτη, και σε κηρύττουσι ευλαβώς` οι πιστοί κήρυκες, σοφοί ιεράρχαι, και όσιοι θείοι επτάριθμοι.
Θεοτοκίον.
Ίνα της αράς λυτρώσηται της αρχαίας Κόρη πάσαν των ανθρώπων την φύσιν ο Δεσπότης` σε οίκον ευλογίας ενδόξως ειργάσατο, εν ω οικήσας υπέρ νουν πάσι μετέδωκε την χάριν.

Κάθισμα. Ήχος πλ.δ`. Την Σοφίαν και Λόγον.
Επταρίθμων Πατέρων θείος χορός, των δαιμόνων τα στίφη αποσοβών, μυσίας την ωμότητα απελαύνοντες Άγιοι, Μακεδονίου αιρέσεις σαφώς διωλέσατε. Όθεν επαξίως ανυμνούντες βοώμεν, βουλής αθέου λυτρώσατε, θεοφόροι επτάριθμοι` πρεσβεύοντες Χριστώ τω Θεώ των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω την αγίαν μνήμην υμών.
Δόξα. Ήχος δ`. Ταχύ προκατάλαβε.
Επτά στύλοι άγιοι της Βουλγαρίας φαιδροί, Μεθόδιε Κύριλλε Κλήμη συν Σάββα Ναούμ, θερμοί αντιλήπτορες της Δαλματίας αεί, και συν Αγγελαρίω Γοράσδων μακάριε, κήρυκες θεολόγοι, ευφημούντες υμνούμεν ημάς πόθω μακαρίζομεν.
Και νυν.
Ταχύ προκατάλαβε πριν δουλωθήναι ημάς, εχθροίς βλασφημούσι σε και απειλούσι ημίν. Άνελλε τω Σταυρώ Σου τους ημάς πολεμούντας, μάθωσι πως ισχύει ορθοδόξων η πίστις, πρεσβείαις της Θεοτόκου μόνε Φιλάνθρωπε.

Ωδή δ`. της Θεοτόκου. Όρος σε τη χάριτι
Χαίρε Μητροπάρθενε Αγνή, χαίρε πύρινε στύλε φωτός ηλιακέ, χαίρε σεμνή περιστερά, χαίρε τιμαλφέστατον του Βασιλέως παλάτιον, χαίρε η μόνη την πτώσιν μειώσασα.
Χαίρε ολόφωτε νεφέλη, χαίρε Πανάχραντε ναέ Θεού, χαίρε σεμνή, χαίρε νυμφών ο ευπρεπείς, χαίρε σέλας άδυτον του νοητού φωσφόρου, χαίρε αείφωτε κόσμου λαμπτήρ, χαίρε Πάναγνε Δέσποινα.
Χαίρε η πολλύπτυχος Χριστού βίβλος Άνασσα, των διεστώτων συνδρομή, χαίρε το ρείθρον της ζωής, χαίρε το ξύλον της τρυφής, χαίρε ηλιόμορφε τριαδικής μορφής οικητήριον, τράπεζα χαίρε, και στάμνε και γέφυρα.
Δαιμόνων απάτη χαλεπώς εξελκόμενον των εντολών με του Θεού, μη υπερείδης αγαθή, αλλ` οίκτιρον δέομαι, και των αυτών απάτης δείξον ανώτερον, προσπεφευγότα αεί τω ελέει Σου.

Των Αγίων. Την ανεξιχνίαστον.
Έλλαμψεν ως ήλιος έθνη μυσών ο βίος υμών αξιάγαστοι, όθεν τοις έργοις απετάξαντο ομού του σκότους τω βαπτίσματι, και ως εν ημέρα πορεύονται.
Άπασαν υπέστητε θλίψιν σοφοί ως της αληθείας διδάσκαλοι, τόπον εκ τόπου εξαμοίβοντες αεί, έως λαμπρόν εστήσατε και των ασεβούντων το τρόπαιον.
Ρήσεις ερμηνεύσαντες τας των γραφών, κλήμασιν εν οις επεδράματε, τοις της μυσίας και κατάλληλον αυτών την διαλέκτω γράμματα, εκπονείτε σθένει του Πνεύματος.
Θεοτοκίον.
Ίνα το κατάκρισμα το του Αδάμ Θεός εξαλείψη, γεγένηται εκ Σου Παρθένε δίχα σφάλματος ανδρός, μετά λοχείαν άφθορον ως και πριν του τόκου τηρήσας Σε.

Έτερος. Εν Πνεύματι προβλέπων.
Μαρτύρων τας βασάνους υπήλθον καρτερώς ειρκταίς ενκλειόμενοι, άγιοι Μάρτυρες και σεπτοί Ιεράρχαι, ως κήρυκες της αληθείας. Όθεν συν Αγγέλοις αγάλλεσθε αιωνίως, Κλήμη συν Ναούμ, και Αγγελάριε.
Ποιμένοντες την ποίμνην, μακάριοι καλλώς, ύπνον σοις ουκ εδώκατε οφθαλμοίς, τους πλανομένους ειλκύσατε εις θείαν μάνδραν, και διεφυλάξατε ατρώτους, λύκους δε βαρείς απεδιώξατε.
Τριαδικόν.
Ουράνιον χωρίαν αύλων υμνωδών, επί γης μιμούμενοι δοξάσωμεν πιστοί πυλίναις γλώσσαις, Πατέρα Λόγον και Πνεύμα Τριάδα θείαν, ην οι ποιμένες κηρύττουσι, νυν ημείς λατρεύσωμεν σήμερον.
Θεοτοκίον.
Ιώμενος το άλγος της πριν παρακοής, τη Παρθένω ώκησε Θεός δι ακοής, και σαρξ υπάγη εκ ταύτης ανερμηνεύτως υπακοής δε τω φαρμάκω φιλανθρώπως έλυσε την έχθραν της φύσεως.
Καταβασία. Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί…

Ωδή ε`. Ο φωτίσας τη ελλάμψει.
Χαίρε λίθε, τον ακρόγωνον λίθον Χριστόν η τέξασα, χαίρε πύργε των εχθρών απαντώσα το φρύαγμα, χαίρε φως αΐδιον της υπεράρχου θεαρχείας εις δεξαμένη Πανάμωμε.
Χαίρε στάσις κινουμένων εξ ύλης Πανάμωμε, χαίρε φαύσις φωτισμόν τοις εν ζόφω προσάγουσα, χαίρε όντως Δέσποινα χρυσή λυχνία, χαίρε ξίφος τας ασθενείας εκτέμνουσα.
Χαίρε τόμε, ο Θεού την σοφίαν δεξάμενος, χαίρε πλαξ εγγραφείσα τω λόγω του Πνεύματος, χαίρε θεοπάροχον δώρον βροτών εις σωτηρίαν ευλογημένη Πανύμνητε.
Χαίρε άνθος ηγιασμένον αρδίαις του Πνεύματος, χαίρε άστρον τηλαυγέστερον πάσης καθάρσεως, χαίρε αδιάδοχε κρατήρ πιστών, αειζωΐας Μαριάμ Μήτηρ Χριστού του Θεού.
Τον κλύδωνα των πολλών μου πταισμάτων κατεύνασον, και τον σάλον των παθών μου Αγνή καταπράϋνον, και προς απαθείας με βαθείαν ίθυνον γαλήνην, τον σε γνησίως δοξάζοντα.

Των Αγίων. Εξέστη τα σύμπαντα.
Ωραίοι τοις στίγμασιν εφάνητε πολύαθλοι, αντικαθιστάμενοι προς πάσαν, δυσσεβή πλάνην, και οδηγούντες προς φως της επιγνώσεως Χριστού, έθνος το δυσκάθεκτον, των Βουλγάρων θεόληπτοι.
Σοφία δεδώρηται ημών τοις θείοις χείλεσιν, ως πάλαι Χριστού τοις Αποστόλοις Αυτού την δόξαν διηγούμενοι τρανώς, ως διαδραμείν πάσαν την γην λόγον το σωτήριον, ον ημείς εκηρύξατε.
Υσσώπω καθάραντες της ασεβείας βάρβαρα έθνη, τούτων έδει τας καρδίας, εγκαινισθείναι Αγίω Πνεύματι, εν αγαλλιάσει γραφικώς, θαυμαστώς ηργάσασθε μεθ ων άλλων ηγώνισθε.
Θεοτοκίον.
Νοείν το μυστήριον ουδ Άγγελοι ισχύουσι, όπως σου την πάναγνον μηδύν ενοίκησας γέγονεν ώσπερ ημάς, και θεοί τον άνθρωπον Αγνή πόθω της θεότητος, προς φθοράν ολισθήσαντα.

Έτερος. Τον φαεινόν ημίν.
Μετά σαρκός εν γη πεπολίτευσται πατέρες ως άσαρκοι, έξω κόσμου γαρ τω ύψει γεγόνατε των αρετών, βιούντες αληθώς εν δικαιοσύνη και σεμνότητι.
Εν τη οδώ Κυρίου πεπόρευσται άμωμοι Όσιοι, και οδηγήσατε έθνη πλανώμενα εις ευσεβείας τρίβον την σωτήριον, διό ημάς γεραίρωμεν.
Τριαδικόν.
Αγιασμού φωτί λαμπρυνόμενοι Άγιοι, άπας ο επτάριθμος χορός τρισυπόστατον φως ανεκήρυξεν, Πατέρα Λόγον, Πνεύμα το πανάγιον ουσίαν αμέριστον.
Θεοτοκίον.
Ριζοτομείς αράν την βλαστήσασαν πριν τω προπάτορι ώσπερ άκανθαν, Αδάμ τον δεύτερον Αγνή τεκούσα, όθεν ως ολλόριζον χαράν ευλογούμεν Σε.
Καταβασία. Θεός ον ειρήνης…

Ωδή στ. Τον Προφήτην Ιωνάν.
Χαίρε λύχνε φαεινέ, χαίρε φως αειλαμπές, χαίρε πλούτε νοητέ, χαίρε Μήτηρ Χριστού Πανάμωμε, χαίρε η μόνην Θεόν κυήσασα.
Χαίρε βάσις ασφαλής, χαίρε στάσις αστραπής, χαίρε Νύμφη του Πατρός, χαίρε Μήτηρ του Χριστού Πανάμωμε του κόσμου σκέπη, χαίρε πάντων η ελπίς.
Χαίρε λύσις της αράς, χαίρε φύλαξ ευσεβών, χαίρε σπάθη κατ` εχθρών, χαίρε τείχος ασκητών, ακήρατε, Θεού του Λόγου νύμφη ανύμφευτε.
Χαίρε κλίμαξ νοητόν από γης προς ουρανόν, χαίρε πύλη του φωτός, χαίρε καύχημα πιστών, Πανάχραντε πάντων κτισμάτων ως υπερέχουσα.
Επί σε διαπαντός καταφεύγω Αγαθή, σε γαρ μόνην ασφαλή, και βεβαία εν δεινοίς Πανύμνητε, ο σος ικέτης άγκυραν κέκτημαι,

Των Αγίων. Την θείαν ταύτην.
Τοις λόγοις έργα κατάλληλα, εδείξατε ως στύλοι, τινές έμψυχοι όντες προς άπασαν, φιλοσοφίας ακρίβειαν, εις θεωρίας ύψος αναβιβάζουσαν.
Ως πυρ εδείχθητε Άγιοι, εν μέσω ακανθών των αιρέσεων, φως δε συστήμασι των ορθοδόξων μερίζοντες, προς εκατέραν ύλην και την ενέργειαν.
Γραφείσας πλάκας εδέξατο, Μωσής υπό Θεού και συνέτριψε, λαού μωραίνοντος, υμείς δε εξέθεσθε βίβλους Βουλγάρων γλώττη ασινείς έμεινον.
Θεοτοκίον.
Ο φως οικών επεδήμησεν βροτών επί δυσμάς Θεονύμφευτε, και σαρξ γενόμενοι, εκ σου δι οίκτρον εθέωσε την προσληφθείσαν φύσιν ο υπερούσιος.

Έτερος. Τον Προφήτην Ιωνάν.
Χορευέτω πάσα γη της μυσίας ευσεβώς, ότι γέγονε μερίς του Χριστού περιφανώς, ταις των Κηρύκων μυσταγωγείαις προσενεχθείσα Θεώ.
Των επταρίθμων ο σορός, των λειψάνων ως πηγή, αναβλύζει τοις πιστοίς ιαμάτων ποταμούς. Δοξάζει γαρ ο Παντοκράτωρ, τους Αυτού κήρυκας.
Ο λαός ο απειθής νυν εξώθησε πολλής, εκ των θείων διδαχών επταρίθμων του Χριστού, Κυρίλλου τε και Μεθοδίου, Σάββα και Κλήμεντος.
Θεοτοκίον.
Ομοούσιε Τριάς, υπερούσιε μονάς, Πάτερ Λόγε, Πνεύμα ζων προϊόν εκ του Πατρός, δεήσεσι και της Πανάγνου, και των οσίων σώσον ημάς.
Καταβασία. Σπλάγχνων Ιωνάν…

Κοντάκιον. Ήχος γ`. Η Παρθένος σήμερον.
Οι την χάριν άνωθεν την εκ Θεού ειληφότες, των Οσίων σύλλογος, των Βελλογράδων το κλέος, άσμασιν ακαταπαύστως ανευφημούμεν, Κύριλλον, Μεθόδιον, Κλήμεντα, Σάββα Ναούμ τε, και τον θείον Γοράσδονα, και σοφόν Αγγελάριον. Τούτους γαρ θερμούς προστάτας, προς τον Σωτήρα κεκτήμεθα.
Ο οίκος.
Άσμασι πνευματικοίς ανευφημήσωμεν ουν τους Ιεράρχας, και Οσίους άπαντας, ους η θεία χάρις έστεψε, ημάς γαρ εφώτισαν, τους μυσίας, Βουλγαρίας, και Δαλματίας ποιμένας και διδασκάλους. Πάντες πιστώς προσδράμωμεν εις τα των Αγίων τεμένη, και πιστώς περιπτυξώμεθα την αγίαν αυτών λάρνακα εκχέοντες ύμνους και δεήσεις, και ομοφώνως εν χαρά και φόβω ούτως είπομεν` Χαίρετε, Κύριλλε, Μεθόδιε, Κλήμη, και Σάββα, Ναούμ, και Αγγελάριε, και Γοράσδων, φωστήρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, Αποστόλων ομότροποι, μαρτύρων ισοστάσιοι, μυσών και Βουλγάρων το κλέος, ορθοδόξων εγκαλλώπισμα, Βελλογράδων προστάται, και φρουρείτε την πόλιν ημών από πάσης περιστάσεως, ότι παρρησίαν έχετε προς Θεόν, μετά της Θεοτόκου, και των θείων Αγγέλων, Προφητών, και Αποστόλων, και Μαρτύρων, Ιεραρχών, Οσίων και δικαίων, και πάντων των Αγίων, υμάς γαρ θερμούς προστάτας προς τον Σωτήρα κεκτήμεθα.
Μηνί Νοεμβρίου κστ`. Μνήμη των Αγίων, και δικαίων και Ισαποστόλων, θεοφόρων Πατέρων, Κυρίλλου, Μεθοδίου, Γοράσδονος, Αγγελαρίου, Κλήμεντος, Ναούμ και Σάββα.

Ωδή ζ`.
Χαίρε ψυχών όρμος ο γαλήνιος, χαίρε παστάς χρυσοειδής, χαίρε κλίνη βασιλική, θρόνε αστραπόρμοφε, χαίρε μητροπάρθενε, δι ης ημίν εξανέτειλεν ο φωτισμός τοις εν σκότει Χριστός ο υπερένδοξος.
Χαίρε σαφής νοσημάτων ίασις, χαίρε σκέπη πολυκλεής, χαίρε ευσυνπάθητε, χαίρε νους αέναος, τον ιλασμόν πηγάζουσα, καινοσημάτων πηγάς αποξηραίνουσα.
Χαίρε ζωής απαρχή και γέφυρα, η διαβάζουσα λαούς από γης προς ουρανόν, χαίρε οικιτήριον, άχραντον ακήρατον Θεού του Λόγου ως ηυδόκησεν, χαίρε πιστούς προς φως άγουσα, χαίρε λυχνία θεοχαρίτωτε.
Χαίρε πηγή αειζώου νάματος, χαίρε τείχος το των πιστών, χαίρε μόνη δέσποινα, δι ης ημίν πεφανέρωται ο αινετός των Πατέρων Θεός και υπερένδοξος.

Των αγίων. Ουκ ελάτρευσαν.
Ρητορεύοντες τον Λόγον του εν σώματι, προς ημάς έλευσιν εξ αγνωσίας λαούς πολλούς δι ηλκύσατε προς γνώσιν ένθεον, αναμέλποντες, ο των Πατέρων Κύριος και Θεός ευλογήτος ει.
Αμφοτέροθεν εδείχθης περιδέξιος Γοράσδων όσιε, συν Μεθοδίω κλεινώ, Κυρίλλω και Κλήμεντι, λόγοις και πράξεσι, Ναούμ ο ένδοξος, και Αγγελάριος, Σάββας τε πολλούς φωτίζει.
Συνετίζοντες προς γνώσιν του Παντάνακτος, Χριστού τα έθνη μυσών, και ευριθμίσαντες νυν τον τούτον απάνθρωπον προς ημερότητα, όθεν ψάλλετε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει.
Θεοτοκίον.
Συνανίστημι τω πόθω και τη πίστει σοι Αγνή προς αίνεσιν, αχρείος ων και τον νουν, ψυχήν δε αγέστατος οκνός και δέδοικα, όμως ψάλλω σοι ευλογημένος Πάναγνε ο καρπός της σης κοιλίας.

Έτερος. Των εν καμίνω παίδων.
Λίθοι πατέρες ώσπερ αληθείς προσκόμματος των αιρετιζόντων ταις ορμαίς, μωσαϊκαί δε τοις πιστοίς ωράθητε πέτραι, ζωηρρύτοις νάμασιν θεοπρεπών διδαχών πάσαν ευφραίνοντες ψυχήν.
Γεωργηθείσαι ψυχαί, ταις υμών διδαχαίς Άγιοι, τοις επταρίθμοις γεωργοίς, χάριτας και ύμνους ευλαβώς πέμπουσι πάντες, Μεθοδίω Κλήμεντι, σοφώ Ναούμ, Κυρίλλω Σάββα, συν Αγγελαρίω και Γοράσδονι.
Τριαδικόν.
Ρήμασι θείοις Ευαγγελικοίς επόμενοι οι Ποιμένες οι σοφοί εκ του Πατρός, θεολογούσι, το θείον Πνεύμα όντως εκπορεύεσθαι, εν τω Υιώ θε σαφός επαναπαύεσθαι.
Θεοτοκίον.
Ως υπέρ νουν δανήσασα Θεώ Πανάμωμεσάρκα εξ αιμάτων Σου αγνών, την ενοχήν την προς τον Πατέρα αναιρούσα, λύσον τα οφλήματα της ταπεινής μου ψυχής τα πολυχρόνια.
Καταβασία. Οι Παίδες ευσεβεία…

Ωδή η. Παίδες εν καμίνω
Χαίρε μόνη ήλιον Χριστόν, εισάξασα τω κόσμω, το κάλλος της βασιλείας Χριστού, χαίρε Αγνή χαράς ημίν πρόξενος. Ευλογούμεν πάντα τα έργα τον Άναρχον Υιόν Σου και Σε κατά χρέος γεραίρομεν απαύστως.
Χαίρε στάμνε πάνχρυσε Θεόν ως μάνα δεξαμένη, ως ρείθρον αειζωΐας τοις λαοίς, χαίρε σεμνή, χαίρε ακήρατε Θεομήτωρ, χαίρε ορθοδόξων λιμήν και προστασία, χαιρέ της ψυχής μου ελπίς αραγεστάτη.
Χαίρε ράβδος η νικοποιός πάντας τους αντιπάλους συνθλώσα τους αοράτους κραταιώς. Ω χαίρε θεόνυμφε Παναγία, χαίρε μοναζόντων κραταίωμα και φύλαξ, χαίρε της ψυχής μου καταφυγή και σκέπη.
Κοίμησον δηντας εμπαθείς ορέξεις παθών των ψυχοφθόρων τα ινδάλματα Αγνή, εις τέλος εξάλειψον Θεομήτωρ, ίνα δοξάζω αεί και ευλογώ Σε, την μόνην αιτίαν των πάντων σωτηρίας.

Έτερος των Αγίων. Παίδας ευαγείς
Ώσπερ αστραπή υμών ο βίος, εξέλαμψεν όσιοι τοις πέρασι, λόγων δε η δύναμις βροντής γεγονώτερον, τρανώς χυθείσα ήγειρε μυσών τα έθνη βοάν` τον Κύριον υμνείτε τα έργα και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Μίαν τρισυπόστατον ουσίαν Θεόν του παντός εθεολόγησαν, λέγοντες την σάρκωσιν εις βροτών ανάκλησιν, Γοράσδων Μεθόδιος συν τοις ομόφροσι, τον Κύριον υμνείτε βοώσι, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Ισότιμον όντα το τεκόντι, Χριστόν τον Υιόν ανεκηρύξατε, και Πατρός το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεσθαι, Μακεδονίου βλάσφημον στόμα εμφράξατε, Θεόν ένα τα τρία φρονούντες, και υπερυψούντες εις πάντας τους αιώνας.
Θεοτοκίον.
Χαίρε σοι πιστώς προσάδω μόνη, χαράς ως αιτίαν Θεονύμφευτε, χαράν γαρ εκύησας, λόγον τον Συνάναρχον Πατρί και Θείω Πνεύματι, ω πάντες ψάλλομεν τον Κύριον υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Έτερος των Αγίων. Ον φρίττουσιν Άγγελοι.
Νεκρώσας τα μέλη σου πυγμαίς ασκητικαίς, και πόνους ους ήνεγκας τη πίστει συμμαχών, την χώραν των ζώντων εκληρώσω σοφέ, και νυν ο νεκρώσας δοξάζεται αξίως.
Λεσμότας μακάριοι πνευμάτων πονηρών νοσήματα κάμνοντας, και πάθεων πολλών, λυτρούτε κυκλούντας την σεπτήν υμών σορόν, την ανευφημούμεν ως πηγήν ιαμάτων.
Τριαδικόν.
Μίαν προσκυνήσετε τιμώμεν ευσεβώς, Τριάς Υπερούσιε βοώντες εκτενώς, του σε προσκυνούντας διαφύλαττε, Πάτερ Λόγε Πνεύμα, Τριάς η Παναγία.
Θεοτοκίον.
Η ένδοξος κένωσις του Λόγου και Θεού, εκπλήπτει Θεός γαρ, και φύσις νοεράς εκ Σου εσαρκώθη υπέρ φύσιν και νουν, όθεν συν αυταίς σε τιμώμεν εις αιώνας.
Καταβασία. Θαύματος υπερφυούς…

Ωδή θ`. Τύπον της Αγνής λοχείας Σου.
Χαίρε Θεοτόκε Δέσποινα, χαίρε το ύψος της σοφίας η τέξασα, σοφίαν και λόγον του Πατρός ενυπόστατον, χαίρε πέλαγος ενώσεως άπειρον, χαράς αδιαδόχου, καταξιούσα τους τιμώντας Σε.
Χαίρε χελιδών η εύσημος, περιστερά τε την γαλήνην εισάξασα, χαίρε άσπιλε, χαίρε το άνθος της φύσεως, αλατόμητον όρος Παντάνασσα, ω χαίρε Θεοτόκε, ελπίς βροτών ακαταίσχυντε.
Χαίρε ευθαλής Παράδεισε, χαίρε τρυφή ζωής, οδός τε του νέκταρος, χαίρε ποδηγέ προς αρετών επεισάγουσα, χαίρε ψυχών τε και ίασις, σοφίας το χωρίον, χαίρε νοσούντων η επανόρθωσις.
Χαίρε ουρανέ κατάστερε, πεπικιλμένε αρετών ταις λαμπρότησι, χαίρε Βασιλίς εκ δεξιών του Δεσπότου Σου ισταμένη, το ένδυμα έχουσα σεπτώς πεποικιλμένον, ως Δαβίδ σοι ανεβόησε.

Των Αγίων. Άπας γηγενής.
Πάντες εν ωδαίς συμφώνως υμνήσωμεν τους θεοκήρυκας, ως σεπτά προπύργια της αληθείας και ακριβέστατα, της Βουλγαρίας θέμεθλα, και ιατήρας ψυχών, και σωμάτων πόθω την πανίερον εκτελούντες αυτών μνήμην σήμερον.
Ηύγασεν ιδού ημέρα σωτήριος της Δαλματίας εν γη, σώματα γαρ έκρυψεν υμών τα θεία, όθεν ανίσχυται, δίκτην φωστήρων Άγιοι ταις των θαυμάτων αεί φρυκτωρίαις πάσι, επελάμψατε, εκ φωτός αειδίου πληρούμενοι.
Λόγω τη ωδήν , νοός μεν ανάπλεω, μυσοίς προσέφερων, πίστει δε προσήνεγκαν, και διαπύρω καρδίας έρωτι αλλ` ουν υμείς το δεύτερον αποδεξάμενοι, την αξίαν χάριν του μισθώματος, συν Αγίοις Αγγέλοις αγάλλεσθε.
Θεοτοκίον.
Μόνην ευρηκώς ο Λόγος εσκήνωσεν, στην νυδύν άχραντον , των Χερουβείμ υπέρτερον όχημα δείξας, πάσης της κτίσεως ολόκληρον αγίασμα, ύμνοις ουν άπαντες` λογικόν σε, οι εν σοι Πανύμνητε σεσωσμένοι, πιστώς μεγαλύνομεν.

Έτερος των Αγίων. Την φωτοφόρον νεφέλην.
Την των λειψάνων σου θήκην, ηλιακόν ώσπερ δίσκον, έχουσα πόλις ευσεβής, της Αχρίδος τρισμάκαρ, τούτο καυχάσθαι προσφυώς, εκείθεν γαρ πέμπονται λαμπρόταται θαυμασίων ακτίνες σελαγίζουσαι πανταχού τους ευσεβείς.
Ρήματα Πάτερ της θείας των ουρανών βασιλείας εν μακαρία σου ζωή καταλείψας τη ποίμνη, και της πίστεως θεσμόν τηρήσας ανόθευτον, τον δρόμον δε σου τελέσας οσίως, μετατάξω προς την άληκτον ζωήν.
Τριαδικόν.
Ομοβασίλειον κράτος, φως τριλαμπές θεαρχία, Τριάς Μονάς υπερφυής Πάτερ Λόγε και Πνεύμα. Των Ιεραρχών δε ταις λιταίς, δεήσεσι δικαίων τε, διάσωσον εκ παντοίων κινδύνωντους ειδόσαν σε Θεόν.
Θεοτοκίον.
Συν ταις αυλοις ουσίαις των ουρανίων ταγμάτων, συν τοις Αγίοις τοις εν γη τον Θεόν επιγνούσι, Θεογεννήτορ Μαριάμ και τούτον κηρύξασι, συν τοις σοφοίς διδασκάλοις, και Ιεράρχαις μυσίας, τιμώμεν Σε Θεογεννήτορ.
Καταβασία. Μυστήριον ξένον…

Εξαποστειλάριον. Γυναίκες ακουτίσθητε.
Ειλικρινώς προσέλθωμεν, πιστώς ανευφημήσωμεν, τους επταρίθμους Πατέρας, και θείους ισαποστόλους, Γοράσδον Αγγελάριον, Μεθόδιον τε Κύριλλον, Κλήμεντα Σάββα Ναούμ τε, της Βουλγαρίας ποιμένας, και Δαλματίας φωστήρας.
Έτερον. Φως αναλλοίωτον Λόγε.
Η Βουλγαρία σκιρτάτω, και Δαλματίας θαρσείτω, τους Ποιμενάρχας τιμώσα, κήρυκας και Ισαποστόλους, ημείς δε ανευφημούμεν τους επταρίθμους φωστήρας.
Θεοτοκίον.
Χρυσοπλοκώτατε πύργε…

Αίνοι. Ήχος β`. Ότε εκ του ξύλου.
Έλλαμψεν η μνήμη των σοφών, ώσπερ του ηλίου ακτίνες επί πασών των βροτών, ήθη απεδιώξαν Μακεδονίου ορμάς, και το πόμα της χάριτος, μεθύονται πάντες, βάπτισμα εφώτισαν μεμωραμένον λαόν, ως τον λόγον της πίστεως αεί εκδιδάσκων πάντας κατεφώτισαν σ΄δεβειν κυρήττει Χριστόν. Στίφη των δαιμόνων συνθλώνται, ρώσιν ιαμάτων τοις πόθω νυν επιτελούσι το μνημόσυνον.
Ώφθητε ενμέσω των βροτών ώσπερ οι αήττητοι πύργοι ουκ εσαλεύθητεέως ου ωλέσατε Μακεδονίου ορμάς, και τα ήθη τα εύχρηστα τοις πάσι διδόντες, σέβειν ανεκήρυξαν Τριάδαν άκτιστον, όμως ανυμνούμεν τιμώμεν, θείων, επταρίθμων χορείαν, των αυτών ιδρώτων τα παλαίσματα.
Πόθω αθροισθέντες ευσεβώς εν τη μεταστάση τη θεία των θεηγόρων ανδρών, βρύουσιν εκάστοτε των ιαμάτων πηγάς, και τω θρόνω Παντάνακτος αεί παρεστώτες, έλεος ευράμενοι εν τη δευτέρα φρικτή, και εκ πάσης κολάσεως λυτρώσασθαι πάντας, Άγιοι επτάριθμοι της Βουλγαρίας σοφοί, όμως νυν αμπλακημάτων πολλών τε, και βαρβαρικής σοφοί βουλής απάλλαξον.
Σώσον επταρίθμων ο χόρος τους την πολιτείαν ποθούντας, και την σην μνήμην τελούν, σκέδασον και φρούρησον από παντοίων παθών, εκ του σκότους τον άρχοντα, βαρβάρων βουλάς τε Κύριλλε Μεθόδιε, Κλήμη, Σάββα Ναούμ, άμα συν Γοράσδων τω θείω, της των Βελλογράδων ακρότης, ύμνοις Αγγελάριον δοξάσωμεν.
Δόξα. Ήχος α`.
Ευφραίνου εν Κυρίω πόλις των Βελλογράδων. Αγάλλου και χόρευε πιστώς λαμπροφορούσα, επτά στύλους επταρίθμους, ασκητάς και κήρυκας της Βουλγαρίας εν κόλποις κατέχουσα, των θαυμάτων τας ιάσεις καθορώσα, και βλέπουσα καταράσσοντες των βαρβάρων τα θράση. Ευσεβώς ανακράζουσα Κύριε δόξα σοι.
Και νυν.
Δεύτε πιστοί επαρθώμεν ενθέως και κατίδωμεν συγκατάβασιν θείκήν άνωθεν, εν Βηθλεέμ προς ημάς εμφανώς, και νουν καθαρθέντες τω βίω προσενέγκωμεν αρετάς αντί μύρου προευτρεπίζοντες πιστών των γενεθλίων τας εισόδους, επί των ψυχικών θησαυρισμάτων κράζοντες` εν υψίστοις δόξα Θεώ τω εν Τριάδι δι ουν εν ανθρώποις ευδοκία επεφάνη, τον Αδάμ εκλυτρούμενος του αρχεγόνου αράς ως φιλάνθρωπος.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 26. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ



ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 26



ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΧΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝ ΚΥΔΩΝΙΑΙΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΟΣ.


ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ


(Ὑπὸ Νικηφόρου τοῦ Χίου)



ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ



Προσόμοια. Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.


Ἡ Χίος σε βλάστημα τερπνόν, Ἀθλητὰ ἐξήγαγε, Κυδωνιῶν δε ἡ πόλις σε, καλῶς ἐξέθρεψε, καὶ ὁ οὐρανός σε, μετὰ τέλος εἴληφε, Γεώργιε τρισμάκαρ ἀθλήσαντα, καὶ τὴν θανέννιμον, ἐκτμηθέντα ξίφει κάραν σου, ὡς ὡραῖον καρπὸν καὶ ἀκήρατον. (Δίς)



Γεώργιε Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾠδαῖς τῶν ἄθλων σου, καὶ τῶν ἀγώνων γεραίρομεν, τὸ κλέος ἔνδοξε, οὕς ἀνδρειοφόνως, καὶ γενναίως ἤνεγκας, ὡς πρέσβυν πρὸς Θεὸν κεκτημένοι σε, ὅν καθικέτευε, δωρηθῆναι ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν, τὴν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος. (Δίς)



Τοῦ ζῇν τὸ θανεῖν ὑπὲρ Χριστοῦ, νουνεχῶς προέκρινας, θεόφρον Μάρτυς Γεώργιε, δὶ ὅ γηθόμενος, πρὸς τοὺς ἐκζητοῦντας, συλλαβεῖν εἰς θάνατον, σαυτὸν ἐθελουσίως παρέδωκας, οἱ ὡς ἀρνίον σε, ὅλως ἄφωνον ἀπήγαγον, καὶ θανάτῳ βιαίῳ κατέκριναν.



Γεώργιε Μάρτυς του Χριστοῦ, τὴν ἐνεγκαμένην σε, Χίον εὐχαῖς σου περίσωζε, πάσης κακώσεως, καὶ ἥν τῶν αἱμάτων σου, ταῖς ῥοαῖς ἡγίασας, πόλιν ἀνεπηρέαστον φύλαττε, ἀνευφημοῦσάν σε, καὶ πιστῶν ἅπαν τὸ πλήρωμα, σαῖς πρεσβείαις συντήρει ἀπήμαντον.



Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.


Τὴν ἑτήσιον μνήμην σήμερον, τοῦ Νεομάρτυρος Γεωργίου, πνευματικοῖς ᾄσμασιν εὐφημήσωμεν πιστοί, γενναίως γὰρ ἀγωνισάμενος, καὶ τὸν δρόμον τελέσας τοῦ μαρτυρίου δι’ αἵματος, Χριστῷ προσήχθης ὡς ἱερὸν ὁλοκάρπωμα, ᾧ καὶ νῦν ἐν δόξῃ μαρτυρικῇ παριστάμενος, πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.



Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.


Ὁ Βασιλεὺς τῶν Οὐρανῶν...



Εἴσοδος. Φῶς Ἱλαρόν. Τὸ Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.


Προφητείας Ἡσαΐου τὸ Ἀνάγνωσμα. (μγ´ 9-14).


Τάδε λέγει Κύριος. Πάντα τὰ ἔθνη συνήχθησαν ἅμα, καὶ συναχθήσονται ἄρχοντες ἐξ αὐτῶν. Τίς ἀναγγελεῖ ταῦτα ἐν αὐτοῖς; ἢ τὰ ἐξ ἀρχῆς, τίς ἀκουστὰ ποιήσει ὑμῖν; Ἀγαγέτωσαν τοὺς μάρτυρας αὐτῶν καὶ δικαιωθήτωσαν, καὶ εἰπάτωσαν ἀληθῆ. Γίνεσθέ μοι μάρτυρες, καὶ ἐγὼ μάρτυς Κύριος ὁ Θεός, καὶ ὁ παῖς, ὃν ἐξελεξάμην· ἵνα γνῶτε, καὶ πιστεύσητε, καὶ συνῆτε, ὅτι ἐγώ εἰμι. Ἔμπροσθέν μου οὐκ ἐγένετο ἄλλος Θεός, καὶ μετ᾿ ἐμὲ οὐκ ἔσται. Ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστι πάρεξ ἐμοῦ ὁ σῴζων. Ἐγὼ ἀνήγγειλα καὶ ἔσωσα, ὠνείδισα, καὶ οὐκ ἦν ἐν ὑμῖν ἀλλότριος. Ὑμεῖς ἐμοὶ μάρτυρες, καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός· ὅτι ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν μου ἐξαιρούμενος. Ποιήσω, καὶ τίς ἀποστρέψει αὐτό; Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ λυτρούμενος ἡμᾶς, ὁ Ἅγιος Ἰσραήλ.



Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (γ´ 1-9).


Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία σύντριμμα· οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.



Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (ε´ 15-23, στ´ 1-3).


Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας, καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου· ὅτι τῇ δεξιᾷ αὑτοῦ σκεπάσει αὐτούς, καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον αὐτοῦ καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν. Ἐνδύσεται θώρακα δικαιοσύνην καὶ περιθήσεται κόρυθα κρίσιν ἀνυπόκριτον. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον, ὁσιότητα· ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν. Συνεκπολεμήσει αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας· πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν, καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου, τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται, καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατ᾿ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης· ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως, καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς, καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν, Βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε Δικασταὶ περάτων γῆς· ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν· ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.



Εἰς τὴν Λιτήν. Στιχηρὰ Ἰδιόμελα. Ἦχος α΄.


Φαιδρύνεται λαμπρῶς, Χίος ἡ πατρίς σου καὶ κώμη ἡ τῶν Κυδωνίων, ἐπὶ τῇ σῇ μνήμῃ, Νεομάρτυς Γεώργιε, τῆς μὲν γὰρ πολίτης ἐγένου, τῆς δὲ πολιοῦχος ἤδη κατέστης καὶ φρουρός, ἀλλὰ καὶ πᾶσα ἡ τῶν πιστῶν Ἐκκλησία ἀγάλλεται, νέον σε πρέσβυν πρὸς Θεὸν κτησαμένη, ἥν ἐν εἰρήνῃ καὶ εὐσεβείᾶ ταῖς πρὸς αὐτὸν εὐπροσδέκτοις ἱκεσίαις σου διαφύλαττε.



Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.


Δεῦτε φιλοθέων ὁμήγυρις, δεῦτε γηθοσύνως συνδράμωμεν, δεῦτε καὶ κοσμήσομεν ἄσμασι τὴν Ἐκκλησίαν, ἐπὶ τῇ μνήμῃ Γεωργίου τοῦ νεοφανοῦς Ἀθλητοῦ σήμερον γὰρ οὐρανῶν ἀνοιγέντων, εἰσέρχεται ἐν δόξῃ, καὶ μετὰ παῤῥησίας τῷ ποθουμένῳ Χριστῶ παρίσταται. Καὶ ὁ ἐν γῇ νομίμως ἀθλήσας, καὶ στεῤῥῶς ἀγωνισάμενος, ἀκηράτῳ στέφει ἐν οὐρανῷ, παρὰ τοῦ Στεφοδότου καταστέφεται καὶ τῶν ἀγώνων αὐτοῦ, μετ’ εὐλαβείας βοήσωμεν· μὴ ἐπιλάθῃ Ἅγιε, τῶν πιστῶς ἐπιτελούντων, τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου.



Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.


Μακαρίζομέν Σε...



Εἰς τὸν στίχον. Ἦχος πλ. δ΄. Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος!


Νέε Ἀθλητὰ Γεώργιε, σὺ ἀληθῶς εὐγενές, ἀνεδείχθης γεώργιον, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦς αὐτοῦ γὰρ ἀοίδιμε, ἔφυσας ὄντως, καρποὺς τοῖς ἄθλοις σου, καὶ καταρδεύσας ῥείθροις αἱμάτων σου, θείως διέθρεψας, καὶ ἀφθάρτοις ἔθηκας ἐν οὐρανῶ, θήκαις καὶ συνέκλεισας, δι’ ὅ ὑμνοῦμέν σε.



Στ.: Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ...


Γόνος τῆς Χίου καὶ βλάστημα, ὑπάρχων Μάρτυς Χριστοῦ, κατὰ σάρκα Γεώργιε, νῦν υἱὸς γεγένησαι, κατὰ χάριν ἀοίδιμε, τοῦ προανάρχου Πατρὸς καὶ σύγκληρος, τοῦ συνανάρχου Υἱοῦ ὡς μέτοχος, καὶ κοινωνὸς Αὐτοῦ, τῶν παθῶν καὶ σύμμορφος ὅνπερ ἡμῖν, σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, ἵλεων ἔργασαι.






Στ.: Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὀ Κύριος...


Χριστῶ συνῶν καὶ συζὼν ἀεί, καὶ σὺν Αὐτῷ ὑπὲρ νοῦν, ἐν μεθέξει θεούμενος καὶ συνδοξαζόμενος, τῶν τιμώντων σε μέμνησο, καὶ ἐκτελούντων πόθῳ τὴν μνήμην σου, καὶ εὐφημούντων, τοὺς θείους ἄθλους σου, καὶ προσκυνούντων σου, πίστει τὸ ἐκτύπωμα τὸ τῆς μορφῆς, καὶ τὰ θεία λείψανα Μάρτυς Γεώργιε.



Δόξα. Ἦχος γ΄.


Ἔδοξας ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνως τεθνᾶναι Γεώργιε, καὶ ἡ ἔξοδός σου ἐκ τῆς προσκαίρου ζωῆς, κάκωσις αὐτοῖς ἐλογίσθη, ἀλλὰ ζῇς ἐν Χριστῷ τὴν μακαρίαν καὶ εἰρηναίαν ζωήν, σὺν τοῖς Ἀγγέλοις καὶ τοῖς ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίοις εὐφραινόμενος. Μέθ’ ὧν μὴ παύσῃ πρεσβεύων, ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου, καὶ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν.



Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.



Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.



Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄.


Ὁ Μάρτυς Γεώργιε ξίφει τὴν κάραν τμηθείς, θεόθεν δεδόξασται, ἐν οὐρανῷ καὶ ἐν γῇ, τῆς τοῦ Χίου τὸ σέμνωμα, ἄνω γὰρ ἀφθαρσίας στέφει θείῳ ἐστέφθη, κάτω δὲ θείοις ὕμνοις, παρ’ ἀνθρώπων ὑμνεῖται αὐτοῦ ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.



Ἀπόλυσις.




















ΟΡΘΡΟΣ



Μετὰ τὴν α΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.


Τὸν νέον ἀθλητήν, καὶ λαμπρὸν ἀριστέα, ὑμνήσωμεν πιστοί, ἐν ᾠδαῖς ἑτησίοις, Γεώργιον τὸν ἔνδοξον, τὸ τῆς Χίου καλλώπισμα, ὡς ἀθλήσαντα, καὶ τῶν δαιμόνων τὰ στίφη, ἐκνικήσαντα, τῇ τοῦ Σταυροῦ πανοπλίᾳ, καὶ ῥώμῃ καὶ χάριτι.


Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.


Μαρία τὸ σεπτόν...



Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.


Ἐλαμπρύνθης ἄθλοις σου, καὶ ἡγιάσθη, τῇ ἐκχύσει Ἅγιε, αἱμάτων σου τῶν ἱερῶν, Κυδωνιέων ὁ σύλλογος, καὶ τὴν σὴν κόνιν, κατέχων δοξάζει σε.


Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.


Ἐπληγώθην πάθεσιν, ἰάτρευσόν με, ἐν κακοῖς ἀπόλλυμαι, σῶσόν με Δέσποινα Ἁγνή, ἡ τὸν Σωτῆρα κυήσασα, καὶ Ἰατῆρα, τοῦ κόσμου Θεόνυμφε.



Μετὰ τὴν γ΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.


Λαμπρῶς τὸ πνεῦμά σου, Χριστὸς ἐδέξατο, Μάρτυς Γεώργιε, ὅνπερ τοῖς ἄθλοις σου, ἐδόξασας ἐπὶ τῆς γῆς, κηρύξας Θεὸν τῶν ὅλων, δυσσεβῶν ἐνώπιον, σαρκωθέντα βουλήματι, καὶ λαμπρῶς ἐδόξασεν, ἐν τοῖς θείοις σκηνώμασιν, ἐν δόξῃ ἀφράστῳ καὶ ἀλήκτῳ, συντάξας Μαρτύρων τῇ χορείᾳ.


Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.


Τὴν ὡραιότητα...



Ὁ Κανὼν τοῦ Ἁγίου.


Ωδὴ α΄. Ἦχος α΄. ᾨδὴν ἐπινίκιον.


Φωτὶ παριστάμενος τῷ ἀνεσπέρῳ, τὸ σκότος ἀπέλασον, τὸ τῆς διανοίας μου, λαμπρότατε Ἀθλητά, τοῦ ἀνυμνῆσαι, ἐν ᾠδαῖς τὴν θείαν μνήμην σου.


Ἡ Χίος σε βλάστημα καὶ θεῖον ἄνθος, τερπνὸν καὶ πανεύοσμον, Ἀθλητὰ Γεώργιε, ἐξήνεγκεν εὐκλεῶς, ἀλλ’ ἐναθλήσας ἐκ τῆς γῆς, Χριστὸς ἐδρέψατο.


Ἐχθρὸς ὁ ἀρχέκακος ὑποσκελίσας, εἰς βόθρον κατέῤῥαξεν, ὄντα νηπιόφρονα, ἀλλ’ ἀνδρειωθεὶς ταῖς φρεσὶν εἰς ὕψος ᾔρθης, Ἀθλητὰ θείας ἀθλήσεως.


Θεοτοκίον.


Ἀκτῖσι Θεόνυμφε τῶν πρεσβειῶν Σου, ἀχλὺν διασκέδασον, τοῦ νοός μου Ἄχραντε, τοῦ ασμασιν ἱεροῖς, ἀνευφημεῖν διηνεκῶς, τὰ μεγαλεῖά σου.


ᾨδὴ γ΄. Στερεωθήτω ἡ καρδία μου.


Τὴν τῶν ἠθῶν σου σεμνοπρέπειαν, λόγου τε καὶ ἔργου παντὸς Ἀθλητά, Κυδωνιέων ὁ λαός, εὐφημεῖ ὁ χριστώνυμος, καὶ ψυχῆς τὴν γενναιότητα ὑμνεῖ καὶ δοξάζει σε.


Νομίμως ἤθλησας Γεώργιε, καὶ στεφάνῳ δόξης ἐστέφθης λαμπρῶς, ἀκούσας γὰρ τὴν κατά σου, γενομένην μακάριε, προδοσίαν τὴν πρὸς θάνατον, οὐδόλως ἐμάκρυνας.


Ἐθελουσίως δὲ στεῤῥόψυχε, φέρων τοῖς ζητοῦσι παρέσχες σαυτόν, καὶ ἀπαχθεὶς τῷ δικαστῇ, θαρσαλαίως ἐκήρυξας, τὴν πίστιν τὴν ἔνθεον Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.


Θεοτοκίον.


Ἵνα θεώσῃ τὸ ἀνθρώπινον, ἄνθρωπος ἐκ Σοῦ τῆς Ἁγνῆς ὁ Θεός, γέγονεν ὅν ὁ εὐκλεὴς Ἀθλοφόρος ἐδόξασε, καὶ Σὲ πᾶσιν ἀνεκήρυξε Μητέρα ἀπείρανδρον.



Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.


Ἡ εὔσημος μνήμη σου Μάρτυς Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, Γεώργιε ἔνδοξε, εἰς εὐφημίαν τῶν σῶν, ἀγώνων συνήγαγεν, ἅπαν πιστῶν τὸ πλῆθος, οὕς φρουρῶν μὴ ἐλλείπης, ῥῦου παντὸς κινδύνου, καὶ παντοίας ἀνάγκης, ταῖς σαῖς πρὸς τὸν Θεὸν ἱεραῖς παρακλήσεσιν.


Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.


Ταχὺ προκατάλαβε...



ᾨδὴ δ΄. Ἐν πνεύματι προβλέπων.


Ἀπτόητος παρέστης ἀνόμῳ δικαστῇ, και τὴν σὴν ἐκήρυξας εὐσέβειαν τρανῶς, καὶ μὴ θωπείαις, ὑπείξας ταῖς παρ’ ἐκείνου, εἰρκτῇ παμμάκαρ, ἐμβληθῆναι κατεκρίθης, ἐν ᾗ τὸν Θεὸν ἐμεγάλυνας.


Ἡμέραις ἐπὶ πλείσταις ἐμμένων τῇ εἰρκτῇ, τὸν Θεὸν ἐδόξαζες ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς, καὶ τῆς καρδίας τρισμάκαρ καὶ διανοίας, καὶ μετὰ πόθου ἀσιγήτως ἀνεβόας, δόξα τῇ δυνάμει Σου Κύριε.


Σατᾶν τοὺς ψυχοφθόρους θεόφρον λογισμούς, μακρὰν ἀπεσόβησεν ἡ θεία ἀπὸ σοῦ, εὐχαριστία Γεώργιε τῶν πανσέπτων, καὶ οὐρανίων μυστηρίων τοῦ Σωτῆρος, τούτων εὐλαβῶς μετασχόντων σου.


Θεοτοκίον.


Ὑμνοῦμέν Σε Παρθένε Θεόνυμφε Ἁγνή, ὡς Θεογεννήτριαν καὶ τεῖχος τῶν πιστῶν, Σὺ γὰρ τὴν φύσιν ἀνέστησας τὴν πεσοῦσαν, καὶ τὴν εἰκόνα ἀνανέωσας τεκοῦσα, μόνη τὸν προόντα Θεὸν τοῦ ᾈδάμ.








ᾨδὴ ε΄. Τὴν σὴν εἰρήνην δὸς ἡμῖν.


Ἰσχὺν ἐξ ὕψους κατελθεῖν πιστῶν ὁ λαός, ᾔτει καθ’ ἐκάστην εὐχαῖς καὶ δεήσεσι, τῇ σῇ καρδίᾳ παναοίδιμε, ἥν καὶ λαβὼν θεόθεν, ἐνήθλησας γενναίως.


Ἰσχύν σε Μάρτυς ἄνωθεν Χριστὸς ὁ Θεός, κραταιὰν ἀθλοῦντα ἀξίως ἐνέδυσεν, ὀ τῆς σαρκὸς εἰδὼς τὸ ἄτονον, ὅθεν ἐναθλήσας, ᾖρας τρόπαια νίκης.


Τὴν σὴν ἀνδρείαν ἔνδοξε Ἀγγέλων πληθύς, ἄνωθεν ὁρῶσα ἐτέρπετο ἅπασα, καὶ δῆμος κάτω ὁ χριστώνυμος, τῶν Κυδωνιέων ἐκρότει σοι τὰς χεῖρας.


Θεοτοκίον.


Σὲ μόνην καταφύγιον πλουτοῦμεν Ἀγνή, πάντες οἱ Θεὸν κακῶς παροργίσαντες, καὶ ἁμαρτίας βαρυνόμενοι, ὅπως ταῖς σαῖς πρεσβείαις Αὐτῷ ἱλεωθῶμεν.



ᾨδὴ στ΄. Τὸν Προφήτην Ἰωνᾶν.


Τῇ μαχαίρᾳ ἐν χαρᾷ, Ἀθλητὰ πνευματικῇ, τὴν τιμίαν κεφαλήν, καὶ αὐχένα τὸν σεπτόν, ὑπέκλινας, ἀποτμηθεὶς δὲ Χριστῷ προσήνεξαι.


Ὥσπερ ἄμωμος ἀμνός, ὥσπερ θῦμα λογικόν, ἱερεῖον ὡς τερπνόν, προσηνέχθης τῇ Χριστοῦ, Γεώργιε, ἐπουρανίῳ τραπέζῃ ἔνδοξε.


Ἀλγηδόνας τὰς φρικτάς, ὑπομείνας ἀνδρικῶς, τοῦ δημίου ἀπηνῶς, τέμνοντός σου Ἀθλητά, τὸν πάνσεπτον, αὐχένα θῦμα Θεῶ προσήνεξαι.


Θεοτοκίον.


Μετὰ τόκον Σε Ἁγνή, ὡς πρὸ τόκου Μαριάμ, τῇ δυνάμει τοῦ ἐκ Σοῦ, σαρκωθέντος Ἰησοῦ, Γεώργιος, ὁ Νεομάρτυς, τρανῶς ἐκήρυξεν.



Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.


Ὡς φίλον σε Χριστοῦ, καὶ Μάρτυρα δοξάζομεν, αἰτούμενοι θερμῶς, τὴν θείαν σου ἀντίληψιν, Ἀθλητὰ Γεώργιε, ἥν παράσχοις ἡμῖν τοῖς οἰκέταις σου, τοῖς καταφεύγουσι πρὸς σέ, ῥυόμενος δεινῶς τῶν συνεχόντων ἡμᾶς.


Ὁ Οἶκος.


Δεῦτε ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυρίῳ, ἐν τῇ μνήμῃ σήμερον τοῦ Νεομάρτυρος καὶ γενναιόφρονος Γεωργίου τοῦ Χιοπολίτου, καὶ τῷ νικοποιῷ Χριστῷ ὕμνον ἐπινίκιον ᾄσωμεν, τῷ ἐνισχύσαντι αὐτὸν ἀθλῆσαι, καὶ νικητὴν τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν ἀναδείξαντι, καὶ ὡς φίλον ἑαυτοῦ καὶ Μάρτυρα δοξάσαντι, καὶ τῇ αὐτοῦ μαρτυρικῆ μεσιτείᾳ ῥυομένῳ δεινῶν τῶν συνεχόντων ἡμᾶς.







Συναξάριον.



Τῇ κστ´ τοῦ αὐτοῦ μηνός, ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Γεώργιος, ὁ ἐκ Χίου καὶ ἐν Κυδωνιαίς ἀθλήσας κατὰ τὸ 1807, ξίφει τελειοῦται.


Στίχοι:


Γεωργίῳ μαχαίρα πρόξενον τέλους,


Αὕτη δὲ τούτῳ πρόξενος καὶ τοῦ στέφους.


Γεωργίου ἑκκαιεικάδι τάμεν αὐχένα χαλκός.



Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀλυπίου τοῦ Κιονίτου.







Στίχοι.


Ἀνεῖχεν Ἀλύπιον ὄρθιος κίων,
Πρὸς οὐρανοὺς ζητοῦντα βαίνειν, οὗ μένει.


Οὗτος ἦν ἐπὶ Ἡρακλείου τοῦ βασιλέως, ἐξ Ἀδριανουπόλεως τῆς Παφλαγόνων χώρας, καὶ πρὸ τῶν ὠδίνων τῇ μητρί, διά τινων δεξιῶν συμβόλων, ὁποῖος ἀποβῆναι ἔμελλε, προγνωσθείς, καὶ μετὰ τὴν γέννησιν τοὺς τότε καὶ νῦν θεάματι καὶ ἀκοῇ καὶ καρτερίᾳ καταπλήξας. Καὶ γὰρ ἔδοξεν ἡ μήτηρ, τοῦτον ἐγκυμονοῦσα, ἀμνὸν ὡραῖον, ἐν τοῖς κέρασιν ἀνημμένας ἔχοντα λαμπάδας, ἀποφέρεσθαι· ὅπερ σύμβολον τῆς ἐσύστερον λαμπρότητος καὶ ἀρετῆς τοῦ ἀνδρός. Οὗτος οὖν διὰ παντοίας ἀσκήσεως ἠγωνίσατο καὶ θαύματα κατειργάσατο, καὶ τῇ καρτερίᾳ πάντας ὑπερέβαλεν. Ἐπὶ γὰρ κίονος αἴθριος ἔστη ἐπὶ χρόνοις τρισὶ καὶ πεντήκοντα. Ἐπεὶ δὲ καὶ τραύματι αὐτὸν ὁ πονηρός, κατὰ τὸν Ἰώβ, ἔτρωσεν, ἐν αὐτῷ τῷ κίονι ἐφ᾿ ἑνὸς κατακλιθεὶς πλευροῦ, διήρκεσεν ἔτη δεκατρία, μὴ μετακλιθεὶς πρὸς θάτερον μέρος, ἕως οὗ τὴν τιμίαν αὑτοῦ ψυχὴν παρέθετο τῷ Θεῷ. Ὁ δὲ πᾶς τῆς ζωῆς αὐτοῦ χρόνος γέγονεν ἔτη ἑκατόν.



Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Στυλιανοῦ τοῦ Παφλαγόνος.







Στίχοι.


Ἀσκήσεως πέπτωκεν ὁ στεῤῥὸς στῦλος·
Στυλιανὸς γὰρ τὸν βίον καταστέφει.


Οὗτος ἐκ μήτρας ἁγιασθείς, γέγονε τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἰκητήριον. Τὸν γὰρ προσόντα αὐτῷ πλοῦτον σκορπίσας τοῖς πένησι, καὶ τὸν μοναστὴν ὑποδὺς βίον, πάντας ὑπερέβαλεν ἀσκήσει ἐπιπόνῳ καὶ σκληραγωγίᾳ. Εἶθ᾿ οὕτω τὴν ἔρημον κατέλαβε, καὶ σπήλαιον ὑποδύς, ὑπὸ θείου Ἀγγέλου τροφὴν ἐδέξατο, ποικίλων παθῶν ἀνιάτων ἰατὴρ γενόμενος. Ὁπηνίκα γὰρ ὁ φθοροποιὸς θάνατος, διὰ τῆς τῶν νεογνῶν θνήξεως, ἀτεκνούσας τὰς κυούσας ἀπετέλει, τὸ τοῦ Ἁγίου ὄνομα αἱ μητέρες ἐπικαλούμεναι, καὶ τὸ τίμιον αὐτοῦ χρωματουργοῦσαι εἰκόνισμα, πρὸς τεκνογονίαν αὖθις μετεσκευάζοντο. Θανὼν δέ, ἐν τῇ τῶν Παφλαγόνων χώρᾳ κατετέθη, ἰάσεις πολλὰς καὶ θαυματουργίας ἀποτελῶν.


Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀκακίου τοῦ ἐν τῇ Κλίμακι.







Στίχοι.


Κακὸν φυγὼν πᾶν Ἀκάκιος ἐν βίῳ,
Καλοῖς ἀπείροις ἐντρυφᾷ λιπὼν βίον.


Οὗτος ἦν ἔν τινι τῆς Ἀσίας Μονῇ· καὶ νέαν ἔτι τὴν ἡλικίαν ἄγων, τὸν ἀσκητικὸν βίον μετήρχετο. Εἶχε δὲ ἐπιστατοῦντα αὐτῷ γέροντα ἀκόλαστον πάνυ καὶ ἠμελημένον. Καὶ τοιαῦτα δεινὰ παρ᾿ αὐτοῦ ὑπέμενεν, οἷα τοῖς πολλοῖς ἴσως καὶ ἄπιστα εἶναι δοκοῦσι. Ποτὲ μὲν γὰρ εἶχε τὸν ὀφθαλμὸν μεμελανωμένον, ποτὲ δὲ τὸν τράχηλον, ποτὲ δὲ τὴν κεφαλὴν πεπληγμένην. Ἐπεὶ δέ, διαβιώσας μετὰ τοῦ ἀνηλεοῦς ἐκείνου γέροντος χρόνους ἐννέα, ἐπορεύθη πρὸς Κύριον, καὶ ἐτάφη μετὰ τῶν Πατέρων ἐν τῷ κοιμητηρίῳ, ἀφίκετο ὁ τούτου ἐπιστάτης πρός τινα γέροντα μέγαν τῶν αὐτόθι, καὶ λέγει αὐτῷ· Ὁ ἀδελφὸς Ἀκάκιος ἐτελεύτησε. Τοῦ δὲ μὴ πεισθέντος, λέγει πρὸς αὐτὸν ἐκ δευτέρου· Ἔρχου καὶ ἴδε. Ἦλθον οὖν ἀμφότεροι εἰς τὸ κοιμητήριον, καὶ ὥσπερ ζῶντι ὁ τίμιος γέρων ἐφώνησε πρὸς τὸν τελευτήσαντα, καί φησιν· Ἀδελφὲ Ἀκάκιε, ἀπέθανες; Ὁ δὲ εὐγνώμων ὑπήκοος, καὶ μετὰ θάνατον ὑπακοὴν ἐπεδείκνυτο, καί φησι πρὸς τὸν μέγαν· Πῶς, Πάτερ ὅσιε, ἄνθρωπον ὑπακοῆς ἐργάτην ἀποθανεῖν δυνατόν; Τότε ὁ γέρων, ὁ πρὶν αὐτοῦ ἐπιστάτης, ἔμφοβος γενόμενος ἐπὶ τῷ θαύματι, ἐπὶ πρόσωπον σὺν δάκρυσιν ἔπεσε, καὶ πλησίον τοῦ μνήματος ἐκείνου κελλίον ποιήσας, ἐκεῖσε σωφρόνως τὸ λοιπὸν τοῦ βίου διήνυσε, λέγων ἀεὶ τοῖς Πατράσιν, ὅτι φόνον πεποίηκα.


Ὁ μὲν οὖν θεῖος Ἀκάκιος, ἐν τοιούτοις ἀγωνίσμασι τὴν μακαρίαν διανύσας ζωήν, οὕτω μακαρίως τοῦ βίου μεθίσταται. Τὸ δὲ τίμιον αὐτοῦ σῶμα, τῆς φυσικῆς ἀνώτερον διαλύσεως θείᾳ δυνάμει τηρούμενον, εἰς πολλὰς ἐτῶν περιόδους σῶον καὶ ὁλόκληρον ἐφυλάττετο. Καί ποτε τῶν τὴν Μονὴν ταύτην οἰκούντων Μοναχῶν, ἐξελθόντων εἰς τὸ ἀμήσασθαι, ἅτε τῆς ὥρας πρὸς τοῦτο καλούσης, καὶ δύο καταλειφθέντων ἐν τῇ Μονῇ, τοῦ μὲν ἀσθενοῦς, τοῦ δὲ πρὸς φυλακὴν τῆς Μονῆς, συνέβη ἀποθανεῖν τὸν ἀσθενῆ. Ὁ δὲ ἕτερος, μόνος ὤν, καὶ μὴ ἱκανῶν πρὸς τὴν τοῦ ἀδελφοῦ κηδείαν, τὸ τοῦ θαυμαστοῦ Ἀκακίου μνῆμα ἀνοίξας, ἔθηκε τὸν τελευτήσαντα ἀδελφὸν μετὰ τοῦ Ἁγίου. Καὶ τῇ ἐπαύριον παραγενόμενος, εὑρίσκει ὃν ἔθηκε μετὰ τοῦ Ἁγίου, ἔξω ἐῤῥιμμένον, εἶτα τίθησι πάλιν αὐτὸν ἐν τῷ μνήματι. Ὡς δὲ καὶ αὖθις τὸν αὐτὸν τρόπον εὗρεν αὐτὸν ἔξωθεν ἐῤῥιμμένον, ἐδικαιολογεῖτο μετὰ τοῦ Ἁγίου, λέγων πρὸς αὐτόν· Ἤκουσταί μοι, ἅγιε Ἀκάκιε, ὅτι σοί, ὡς οὐδενὶ ἑτέρῳ, ἡ ὑπακοὴ ἐσπουδάσθη, ἀλλὰ νῦν, ὡς ὁρᾶν ἔχω, ἀνήκοος ἐγένου καὶ ὑπερήφανος, ὡς καὶ τὸν ἀδελφὸν μὴ παραδέχεσθαι, ἀλλ᾿ ἀποῤῥίπτειν αὐτόν· ἢ τοίνυν ἔασον αὐτὸν κεῖσθαι μετὰ σοῦ, ἤ, ἐὰν ἔτι τοῦτο ποιήσῃς, οὐκ ἀνέξομαί σου, ἀλλ᾿ ἐκβαλῶ σε ἐκ τοῦ μνημείου. Θεὶς οὖν αὐτὸν πάλιν ἐν τῷ τάφῳ τοῦ Ἁγίου, ἀπῆλθε. Καὶ τῇ ἐπαύριον ἐλθών, τὸν μὲν παρ᾿ αὐτοῦ τεθέντα ἀδελφόν, εὗρε κείμενον ἐν τῷ τάφῳ, τὸν δὲ Ἅγιον οὐχ εὗρε. Καὶ νῦν ἐστιν ἰδεῖν τὸν τάφον κενόν, τὴν ἐπωνυμίαν σώζοντα τοῦ Ἁγίου.




Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ Ἀναχωρητοῦ.







Στίχοι.


Ὁ Ἰάκωβος ἀναχωρήσας κόσμου,
Νῦν τὴν ὑπερκόσμιον οἰκεῖ πατρίδα.


Οὗτος ὁ μακάριος Ἰάκωβος, καταλαβὼν τὸ ὄρος, τὸ ὂν ἀπὸ τριάκοντα σταδίων τοῦ ἄστεως (τῆς πόλεως Κύρου) ἐνεκαρτέρει, οὐκ ἄντρον ἔχων, οὐ σκηνήν, οὐ καλύβην, ὡς διὰ τῶν τοιούτων τὰς ἀνάγκας τῆς φύσεως ἀποκρούσασθαι. Καὶ ταῦτα λέγω, οὐ παρ᾿ ἄλλου μαθών, ἀλλ᾿ αὐτόπτης γενόμενος· κοιλιακὸν γὰρ νόσημα ἐπελθὸν αὐτῷ ποτε, μόλις ἔπεισεν ἀφιέναι τοὺς προσιόντας οἴκαδε πάλιν νοστῆσαι· διδάσκων γὰρ ἦν αὐτοὺς τὸν περὶ εὐσεβείας λόγον. Ἀλλὰ καὶ ὑποχωρησάντων, ἕως ἑσπέρα κατέλαβεν, ἑαυτὸν ἐβασάνιζε, καίτοι τῆς φύσεως κατεπειγούσης. Οὗτος, ὡς ἔφημεν, τὸν οὐρανὸν ἔχων ὄροφον, πρὸς ἅπαντα καρτερῶν ἦν, ὡς ἐν ἀλλοτρίῳ ἀγωνιζόμενος σώματι. Τὸ δὲ σῶμα σιδήροις κατησφαλίσατο ἔνδοθεν, φέρουσι περὶ τὸν τράχηλον δύο κύκλους, καὶ δύο σχήματα τοῦ γράμματος Χ ποιοῦσιν ἔμπροσθέν τε καὶ ὄπισθεν· εἰς δὲ τοὺς βραχίονας ἀνὰ ἕνα. Τροφὴ δὲ αὐτῷ πρὸς ἑσπέραν, φακὸς διάβροχος.


Ἐκ τούτων δὴ τῶν πόνων, τὰ τῆς θείας χάριτος ἐδρέψατο δῶρα. Ὅτι παιδίον ἀπονεκρωθέν, τοῦ πατρὸς ἀποδυρομένου, καὶ λέγοντος πρὸς τὸν Ἅγιον, «Οἶδα, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, ὅτι δύνασαι, μόνον μὴ κατοκνήσῃς προσεύξασθαι», ἰδὼν ὁ Ἅγιος, καὶ τοῖς δάκρυσι τοῦ Πατρὸς ἐπικαμφθείς, τὸ γόνυ κλίνας καὶ τὸν Θεὸν ἐπικαλεσάμενος, τὸν παῖδα ἀνέστησε καὶ παρέδωκε τῷ πατρὶ αὐτοῦ ὑγιῆ. Πολλὰ μὲν οὖν τὰ τοῦ Ἁγίου ἀνδραγαθήματα, ἀλλὰ διὰ τὸ πλῆθος τὰ πολλὰ παραλείψαντες, ἑνὸς ἐπιμνησθῶμεν.


Οὗτος, πολλὰ πειρασθεὶς ὑπὸ τῶν δαιμόνων, εὐχῇ καὶ μόνῃ τούτους ἀπεκρούσατο. Ἀπεκόμιζε δέ τις τὸ ὕδωρ αὐτῷ μήκοθεν δὶς τῆς ἑβδομάδος· καὶ σχηματίσας ὁ διάβολος ἑαυτὸν εἰς τὸ τοῦ Ἁγίου ὁμοίωμα, ὑπήντα κατὰ τὸ μέσον τῆς ὁδοῦ τὸν διακονητήν, καὶ λαμβάνων τὸ ὕδωρ, ἀπέστελλεν αὐτὸν οἴκαδε. Τοῦτο ποιῶν, ἔσπευδεν ἐξ ἀνυδρίας ἀπάγξαι τὸν Ἅγιον. Ποτὲ δὲ καὶ παρὰ καιρὸν ἐλθὼν ὁ διακονητής, διέλαθε τὸν κακὸν συμμεριστήν· καὶ λέγει ὁ Γέρων, ἰδὼν τὸν τὸ ὕδωρ διακομιζόμενον ἄνθρωπον· Τί τοῦτο τέκνον; πολὺς καιρὸς διῆλθεν, ἐξ ὅτου ὕδωρ οὐ διεκόμισας, καὶ εἰς ἀγανάκτησιν οὐ μικρὰν ἤλθομεν ἐξ ἀνυδρίας. Ὁ δέ, Ἀείποτε Πάτερ, φησί, κατὰ τὴν ὡρισμένην ὥραν καὶ ἡμέραν ἀποκομίζω τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ συναντῶν μοί ποτε μὲν εἰς τόν δε τὸν τόπον, ποτὲ δὲ εἰς τόν δε, οὐ συνεχώρεις μοι ἐλθεῖν ὧδε. Ὁ δὲ Ἅγιος πρὸς αὐτόν· Ἀπὸ τοῦ νῦν, κἂν μυριάκις με ἴδῃς συναντῶντά σοι, καὶ κωλύοντά σε, ἢ ἐπιτιμῶντά σοι, τέκνον, μή μοι δὸς τὸ σκεῦος, ἕως εἰς τοῦτον ἀφίκῃ τὸν τόπον. Οὕτω καλῶς ἠγωνίσατο, καὶ μέγας θαυματουργὸς γενόμενος, ἀπῆλθε πρὸς Κύριον εὐφραινόμενος.





Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νίκωνος τοῦ Μετανοεῖτε.







Στίχοι.


Οἷ Λακεδαίμων, οὐδαμῶς Δαίμων λάκοι·
Σοβεῖ γὰρ αὐτὸν τοῖς τεραστίοις Νίκων.


Οὗτος ἐκ τῆς τῶν Ἀρμενίων ὥρμητο χώρας, Μεγιστάνου τινὸς υἱὸς ὑπάρχων. Τῆς θείας οὖν φωνῆς ἀκούσας τῆς λεγούσης· Πᾶς ὃς ἀφῆκε πατέρα, ἢ μητέρα, καὶ τὰ ἑξῆς· καταλιπὼν πάντα, παραγίνεται ἔν τινι μοναστηρίῳ, ἐν ᾧ πᾶσαν καὶ παντοίαν ἄσκησιν ἐπεδείξατο, καὶ πάντας τοὺς πρὸ αὐτοῦ τῇ ἄκρᾳ σκληραγωγίᾳ ὑπερέβη. Ἐπεὶ δὲ εἰς γνῶσιν ἦλθε τῷ ἑαυτοῦ πατρί, ἀνηρευνῶντο παρ᾿ αὐτοῦ τὰ τῶν μοναστῶν καταγώγια. Αὐτὸς δὲ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν, περιήρχετο πᾶσαν Ἑῴαν, τό, Μετανοεῖτε, βοῶν. Ἐντεῦθεν καὶ τὴν ἐπίκλησιν ἔσχε τοῦ Μετανοεῖτε. Περιελθὼν δὲ καὶ τὴν τῶν Κρητῶν νῆσον, καὶ τὴν τοῦ Πέλοπος, καὶ πάσας πόλεις καὶ χώρας περινοστησάμενος, ὕστερον παρεγένετο ἐν πόλει Λακώνων. Ἐν ᾗ παντοῖα θαύματα ἐνδειξάμενος, ναὸν ἀνεστήλωσε Χριστῷ τῷ Σωτῆρι ἡμῶν. Ἐν ᾧ μονάσας μέχρι τέλους, ἀπῆλθε πρὸς ὃν ἐπόθει, τὸν στέφανον τῆς ἀσκήσεως εἰληφὼς παρ᾿ αὐτοῦ.



Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Σίλου, Ἐπισκόπου τῆς Περσίδος.







Στίχοι.


Τῆς γῆς ἀποστὰς γηΐνων θ᾿ ὁμοῦ, Πάτερ,
Νῦν ἐγκατοικεῖς οὐρανῷ, μάκαρ Σίλε.



Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησις τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἐν τῷ Κυπαρίσσῳ.







Στίχοι.


Γεώργιος οὗτος Χριστοῦ Μάρτυς νέος,
Σὺν τῷ παλαιῷ τάττεται ἀθληδρομήσας.

Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Χαιρέμωνος.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Πέτρου, Ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Προκοπίου τοῦ Πέρσου.



Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἠμῶν Ἰννοκεντίου πρώτου Ἐπισκόπου Ἰρκούτας, τοῦ θαυματουργοῦ τοῦ Ῥώσσου.


Ταῖς αὐτῶν πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.



ᾨδὴ ζ΄. Ἡ κάμινος Σωτήρ.


Τὸν μαρτυρίου δρόμον διήνυσας, γενναίως Ἀθλοφόρε Γεώργιε, ἀποτμηθεὶς ἐν χαρᾷ, τὴν ἱερὰν κεφαλήν.


Πορφύραν ἐξ οἰκείων ἐνδέδυσαι αἱμάτων Νεομάρτυς Γεώργιε, μεθ’ ᾗς παρέστης λαμπρῶς, ἐν οὐρανῷ τῷ Χριστῷ.


Μαρτύρων ἡ χορεία ἐδέξατο, προσθήκην σε λαμπρὰν ἀξιάγαστε, μεθ’ ἧς Χριστῷ μελωδεῖς, εὐλογητὸς ὁ θεός.


Θεοτοκίον.


Ἐλπὶς Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, τοὺς ὡς Θεοῦ Μητέρα τιμῶντάς σε, ἱκέτευε ῥυσθῆναι, ἀπὸ παντοίων δεινῶν.



ᾨδὴ η΄. Ὅν φρίττουσιν Ἄγγελοι.


Ἐχθρὸν τὸν ἀλάστορα, δυνάμει τοῦ Χριστοῦ, νικήσας Γεώργιε, καὶ τρόπαια λαμπρά, κατ’ αὐτοῦ ἐγείρας, ὡς λαμπρὸς ἀριστεύς, θεόθεν ἐκομίσω, διάδημα τοῦ κάλους.


Τῆς Χίου τὸν ὄρπηκα τὸ πλάτος οὐρανοῦ, καὶ γῆ τῶν πρᾳέων νῦν, ἐδέξατο λαμπρῶς, καὶ ἡ θεία δρόσος εὐθαλῆ συντηρεῖ, τὸν ἐν Ἀθλοφόροις Γεώργιον τὸν Νέον.


Τρυφῆς ὁ χειμάῤῥους σε, ὠς δένδρον οὐρανοῦ, παμμάκαρ Γεώργιε ποτίζει νοητῶς, καὶ οἱ ἐν τῷ κόσμῳ, τῶν χαρίτων τῶν σῶν, τῆς ὀσμῆς πληροῦνται τελοῦντες τὴν μνήμην.


Θεοτοκίον.


Τὸ μέγα μυστήριον τοῦ Τόκου Σου Ἁγνή, ὁ Χῖος Γεώργιος ἐκήρυξε τρανῶς, καὶ τῆς ἀληθείας, τῶν αἱμάτων αὐτοῦ, τῇ βαφῇ εὐθίκτως ὑπέγραψε τὸ κῦρος.



Ὠδὴ θ΄. Τὴν φωτοφόρον νεφέλην.


Κυδωνιέων ἡ πόλις, θεοστεφῆ ἀριστέα, ἰδοῦσα ὄμμασιν αὐτῆς, σὲ Γεώργιε μάκαρ, ἀγωνισάμενον στεῤῥῶς, καὶ νίκην ἀράμενον ἠγάσατο, καὶ τελεῖ ἐξ ἐκείνου τὴν σὴν μνήμην, ἐτησίως ἐν ᾠδαῖς.


Μετὰ τῶν ἄνω ταγμάτων, Μάρτυς Γεώργιε θεῖε, μετὰ Μαρτύρων ἱερῶν, Προφητῶν Ἀποστόλων, Ὁσίων καὶ Ἱεραρχῶν, Θεῷ παριστάμενος ἱκέτευε, ἐκ παντοίων κινδύνων λυτρωθῆναι, τοὺς τιμῶντάς σε πιστῶς.


Τῷ ἐν ᾠδαῖς ἐφυμνίοις, κατακοσμήσαντι πόθῳ, τὴν μνήμην σου τὴν ἱεράν, καὶ φαιδρὰν Ἀθλοφόρε, ὅλος χαρίης καὶ φαιδρὸς προστάτης παράσταθι Γεώργιε, ἐν καιρῷ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς δίκης, τῆς ἐσχάτης καὶ φρικτῆς.


Θεοτοκίον.


Σὺν τῇ Ἀχράντῳ Παρθένῳ, τῇ φωτοφόρῳ νεφέλῃ, αἴγλῃ φωτὸς τοῦ νοητοῦ, τὰς ψυχὰς ἐλαμφθῆναι, τῶν ἀνυμνούντων σου πιστῶε, τοὺς ἄθλους καὶ χύσιν τῶν αἰμάτων σου, Ἀθλοφόρε Γεώργιε δυσώπει, τὸν τῶν ὅλων Ποιητήν.










Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.


Ἡ Χίος ἡ φιλόχριστος, τὰ σπάργανα κατέχουσα, τὰ σὰ Γεώργιε χαίρει, καὶ ἐκτελεῖ σου τὴν μνήμην, τὰ δὲ σεπτά σου λείψανα, λαὸς ὀ χριστεπώνυμος, Κυδωνιῶν κραυγάζει σοι, σύ μου φρουρός τε καὶ φύλαξ, καὶ πρὸς Θεὸν πρέσβυς θεῖος.


Θεοτοκίον.


Προφῆται προεκήρυξαν, Ἀπόστολοι ἐδίδαξαν, καὶ Μάρτυρες θεοφρόνως, τὸν σὸν Υἱὸν Θεοτόκε, τρανῶς καθομολόγησαν, Θεὸν τὸν ὅλων Πάναγνε, μεθ’ ὧν καὶ ὀ ἡμέτερος Γεώργιος ὁ γενναῖος, ἐδ΄0οξασεν ἐναθλήσας.



Εἰς τοὺς αἴνους. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.


Συνωνυμήσας τῷ πάλαι Μεγαλομάρτυρι, Γεώργιε τρισμάκαρ, Ἀθλητὰ γενναιόφρον, ἐνήθλησας νομίμως ὑπὲρ Χριστοῦ, ἐκ ψυχῆς γενναιότητι, ἀποσκυπῶν τῶν βασάνων τὰς ἀμοιβάς, καὶ τὰ γέρα τῆς ἀθλήσεως. (Δίς).



Τῆς ἀρχιφώτου Τριάδος νῦν ἐλλαμπόμενος, ταῖς νοηταῖς ἀκτίσι, Νεομάρτυς Κυρίου, Γεώργιε δυσώπει ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐκ πόθου τελούντων σου, τὴν ἀεισέβαστον μνήμην, καὶ ἐν ᾠδαῖς εὐφημούντων τοὺς ἀγῶνάς σου.



Τὸν τῆς ἀθλήσεως δρόμον, καλῶς διήνυσας, ἀποτμηθεὶς τὴν κάραν, Ἀθλοφόρε Κυρίου, λοιπὸν ἀπόκειταί σοι ἐν οὐρανῷ, ὁ ἀκήρατος στέφανος, ὅν σοι παρέξει Γεώργιε ὁ Χριστός, ἐν ἡμέρᾳ τῆς ἐτάσεως.



Δόξα. Ἦχος β΄.


Ἐν τοῖς ἐπουρανίοις σκηνώμασι, Γεώργιε Χιοπολίτα Γεώργιε, σὺν ταῖς τῶν Ἁγίων χορείαις, τὸ πνεῦμά σου αἰωνίως ἀγάλλεται, λαμπρῶς δὲ καὶ τὰ πανίερά σου λείψανα, ἐν τῇ Κυδωνιῶν κώμῃ διατηρούμενα τιμᾶται, καὶ πανταχοῦ τὸ σεπτόν σου ὄνομα ὑμνεῖται, καὶ δοξάζεται Χριστός, ὁ δοξάζων τοὺς Αὐτὸν ἀντιδοξάζοντας.



Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.


Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου...



Δοξολογία μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.









Μεγαλυνάρια.


Ἔνδοξος ἐν Μάρτυσιν ὁ κλεινὸς Γεώργιος ὤφθη, τοῖς ἀρχαίοις, σὺ δ’ ἐν τοῖς νῦν, Γεώργιε νέε, ὁμώνυμε ἐκείνῳ, καὶ σύσκηνε δι’ ὅ σε τιμῶμεν ἅπαντες.


Τοὺς μετ’ εὐλαβείας τὰ ἱερά, λείψανά σου Μάρτυς, προσκυνοῦντας σαῖς πρὸς Θεόν, ἱεραῖς πρεσβείαις φρουρῶν μὴ διαλείπῃς, Νεομαρτύρων κλέος θεῖε Γεώργιε.